De beloofde ‘gezinsvriendelijke’ koers van het nieuwe kabinet botst frontaal op de praktijk: zwangerschaps- en ouderschapsverlof worden juist een inkomensrisico voor midden- en hogere inkomens, schrijft het AD
Het klinkt technisch: het maximumdagloon, de bovengrens waartegen uitkeringen als zwangerschaps-, ouderschaps- en partnerverlof worden berekend, gaat in 2029 omlaag. In 2026 ligt dat maximum rond 6617 euro bruto per maand; na de verlaging blijft er ‘iets minder dan 5300 euro’ over. In gewone mensentaal: iedereen met een middeninkomen of hoger die zwanger wordt, krijgt straks maandenlang honderden euro’s minder uitgekeerd.
Volgens vakbond CNV raakt dat naar schatting 25.000 zwangere vrouwen per jaar. Een standaardverlof van minimaal zestien weken betekent dat zij al snel zo’n 5200 euro mislopen, alleen al aan zwangerschaps- en bevallingsverlof. Vrouwen die door complicaties in de zwangerschap eerder ziek uitvallen – wat nu onder de Wazo valt en niet onder de Ziektewet – zien hun inkomensverlies verder oplopen.
Daarbovenop komt een tik voor partner- en ouderschapsverlof. Die uitkeringen liggen nu rond 70 procent van het loon, tot aan datzelfde maximumdagloon. Als die bovengrens wordt verlaagd, wordt het voor veel gezinnen nóg minder aantrekkelijk dat verlof volledig op te nemen, waarschuwt belangenorganisatie WOMEN Inc. De zorgtaken, nu al scheef verdeeld, dreigen daarmee verder op het bordje van vrouwen te belanden.
Statistisch is het beeld nu al somber: vijf jaar na de geboorte van het eerste kind verdienen vrouwen gemiddeld 35 procent minder dan vóór de zwangerschap. Ze werken minder uren, stromen minder vaak door en lopen structureel loon mis. Door het maximumdagloon te verlagen, vergroot de politiek die kloof bewust. CNV spreekt van een “boete op ouderschap” en verwacht dat mensen minder snel aan kinderen durven beginnen.
