DEN HAAG (ANP) - Nederland gaat met Duitsland in gesprek met landen die een mogelijke gastheer kunnen zijn voor een terugkeerhub. Tijdens een werkbezoek in Berlijn meldde asielminister Bart van den Brink (CDA) samen met de Duitse minister Alexander Dobrindt (Binnenlandse Zaken) dat de landen dit aan willen kaarten tijdens gezamenlijke diplomatieke missies. Zij vermelden daarmee niet met welke landen zij de banden willen aanhalen.

Eerder zijn verschillende pogingen van Europese landen gesneuveld om vluchtelingen of afgewezen asielzoekers op te vangen in Afrikaanse landen. Zo probeerde het vorige kabinet-Schoof zo'n samenwerking op te zetten met Oeganda. De nieuwe coalitie van D66, VVD en CDA heeft deze plannen op pauze gezet wegens zorgen over de politieke situatie.

Van den Brink maakte eerder deze maand bekend dat hij samen met Duitsland, Denemarken, Oostenrijk en Griekenland wil optrekken om terugkeerhubs te realiseren. Hij meldt dat deze EU-landen inmiddels afspraken hebben gemaakt over de uitwerking hiervan.

DEN HAAG (ANP) - Het bedrijfsleven heeft vorig jaar opnieuw te weinig plastic drankflessen en -blikjes met statiegeld ingezameld. Verpact, de organisatie die namens het bedrijfsleven verantwoordelijk is voor de inzameling en recycling, meldt op basis van voorlopige cijfers dat 85 tot 87 procent van de blikjes weer werd ingeleverd en 83 tot 85 procent van de plastic statiegeldflessen. Volgens de wet moet de industrie echter minstens 90 procent van de verkochte statiegeldflessen en -blikjes weer inzamelen, maar die doelstelling is nog nooit gehaald.

De laatste paar procentpunten blijken "het meest uitdagend" te zijn, aldus Verpact. De organisatie zegt het afgelopen jaar wel vooruitgang te hebben geboekt. Zo werd in 2024 nog 83 procent van de blikjes weer ingeleverd.

Om de percentages op te krikken, breidt Verpact het aantal inzamelpunten flink uit. In 2025 kwamen er 1381 nieuwe punten bij en in het eerste kwartaal van 2026 nog eens ruim 1000, aldus de organisatie.

​De ene na de andere Bekende Nederlander staat deze maand voor de rechter: onder meer Quincy Promes, Peter Gillis en Romeo Castelen waren eerder in maart al aan de beurt, het hoger beroep van Ali B begon eergisteren. Ook Ferry Doedens zou deze maand terechtstaan, maar zijn zaak is voorlopig uitgesteld. De leiding van RTL raakte geïnspireerd en presenteerde gisteren The Masked Suspect, een tv-programma waarin een deskundige jury raadt welke BN’er nu weer precies voor de rechtbank staat.

“Het is een televisiespektakel voor jong en oud”, vertelde een opgetogen Carlo Boszhard, die in de jury van The Masked Suspect zit. “Het idee is dat we met de deskundige jury – Gerard Joling, Monica Geuze, Buddy Vedder en ik – voor de rechtbank achter een desk zitten en lekker gaan raden. Op grote schermen zien we de verdachte, die natuurlijk anoniem is gemaakt met een stemvervormer, een balkje voor de ogen en een leuk kostuum. Aan de hand van verschillende clues moeten we raden wie het is.”

Gisteren was de eerste aflevering van The Masked Suspect, waarin moest worden geraden welke BN’er voor de rechter stond wegens rijden onder invloed. “Bonnie St. Claire”, zei Carlo Boszhard gedecideerd. “Nee joh, die drinkt niet meer. En het moet toch een man zijn?”, antwoordde Monica Geuze. “Misschien Tino Martin?”, probeerde ze. Ook dat bleek niet goed. “Een tv-presentator met een bekende vader…”, mompelde Buddy Vedder, “misschien Rick Brandsteder?”

Luid gejuich brak uit voor de rechtbank. “Dit was The Mááááásked Suspect!”, riep presentator Ruben Nicolai uit over het Vrouwe Justitiaplein in Utrecht. Morgenavond om 20:30 uur is de volgende aflevering.

&

In week four of Rhik Samadder’s diary, our resident AI skeptic turned to HolyGPT to ask the ultimate question of why we are here

I remember my very first online search, back in 2001: “What is the meaning of life?”

I remember clicking through to a mysterious minimal website that told me all points of consciousness were facets of the divine wishing to perceive itself.

Continue reading...

It could do with more robust political context, but this Spanish-made documentary is still a loving, insightful delve into rave’s lasting influence and lost-weekend logistics

This Spanish documentary about the 80s and 90s rave revolution in the UK has a similar energy to the archetypal “4am guy”: eyes shining, gabbling non-sequiturs with strangely infectious enthusiasm. A pantheon of electronic music greats – including Fabio, Orbital’s Hartnoll brothers, Slipmatt, Goldie and the Prodigy’s Leeroy Thornhill – step up to provide deep dancefloor testimony that, though it could be better structured, still manages copious insights.

Director Eduardo Cubillo Blasco’s obvious interest in rave’s logistics – the artwork, promotion, booking and myriad other aspects – suggests he may have had a lost weekend or two himself. When it came to the early outdoor and warehouse parties, there was artful dodging aplenty: as well as decoy lorries to fool police, some organisers played on legal sophistries, arguing their events were not illegal, but unlicensed; while, by issuing tickets with stubs on for ravers to fill out with personal details, many gatherings tried to qualify as private members’ clubs. In terms of personnel, female DJs were scarce – but women originally dominated the bookings, until they were shunted aside when it became clear how lucrative rave was becoming.

Continue reading...

The 1990s love tragedy starring a young Leonardo DiCaprio and Claire Danes is a tonic and a delight

Thirty years ago, Baz Luhrmann reinvented Shakespeare’s Romeo and Juliet as a gangbanger love tragedy of the present day, with Mexico City standing in for an imaginary urban place called Verona Beach. The result was a terrific success, more of a success, I suspect, than Luhrmann ever had again; it was irreverent and questioning in just the right way, a sunburst of energy, but instinctively respectful to the story, with Luhrmann cutting the original text with co-screenwriter Craig Pearce but not changing or modernising it. It is full of life, extravagantly joyful, then passionately sad, and its lurid 90s crime-chic design doesn’t look dated. And in this Romeo and Juliet, Luhrmann never suspended the forward momentum to indulge campy musical setpieces, perhaps because Shakespeare’s language is the music and the dance; the text keeps the interpretation grounded.

The 21-year-old Leonardo DiCaprio, yet to have his massive breakthrough in Titanic (another story of starcrossed lovers), plays young Romeo Montague, whose family is locked into an unexplained Sicilian-style blood feud with the Capulet family. Romeo is a young idler and would-be poet, scribbling lines of verse into a notebook, and at this stage dreamily moping over a young woman called Rosaline, whose silent offstage existence is the play’s minor incidental mystery. (Brian Dennehy and Christina Pickles play his parents and they have much less of a role than the elder Capulets.)

Continue reading...

Andy Ogles’ election victories in Tennessee are a product of an electoral system broken by gerrymandering

Andy Ogles represents more Muslims than any other Tennessee congressman. Yet he has no interest in representing them. He doesn’t even want them in the country.

“Muslims don’t belong in American society,” the third-term Republican wrote on Twitter/X last week. He’s proudly doubled down on his incendiary statement, which joins a long list of Islamophobic beliefs. During last year’s New York City mayoral campaign, Ogles called Zohran Mamdani “a communist who has publicly embraced a terroristic ideology”. The US naturalization system, he said, required “any alignments with communism or terrorist activities to be disclosed. I’m doubtful he disclosed them. If this is confirmed, put him on the first flight back to Uganda.”

Continue reading...

My eternally exiled father was dying and witnessing a siege on Gaza. Afterwards I could go home – but he couldn’t

The last fight we ever had, my father and I, occurred on a night in May 2021 on the eve of his first chemo treatment. At this point in our story, I was a new mother, and he was a year and a half from his death. To treat his stage four prostate cancer, he had been given a series of experimental hormone treatments, which had put him in a sort of male menopause and which had just begun to fail. This last fight of ours also happened to fall right in the middle of that previous siege of Gaza (before the more recent one none of us will ever forget), which itself resulted in the destruction of 40 schools and four hospitals.

That night in May, we were in the rented ranch house in Arizona, the one with the broken dishwasher and the blue pool slide that had not been functional for decades, the house with its view of the sky and faint hint of the McDowell mountains. Though my father had lived in Palestine, Syria, Kuwait and Italy, he had fled to the Sonoran Desert after going bankrupt in New York in the early 1990s and loved the dramatic landscapes of the west with a fealty he had for nowhere else. Whereas I missed New York like a lover. I felt unmoored, restless. Exiled.

Continue reading...

Central bank turns to homegrown providers to underpin virtual cash push

Europe is taking a small step toward breaking its reliance on US Big Tech by hiring only cloud operators headquartered in the EU to work on the backbone of the digital euro project.…

Op woensdag 25 maart 2026 vond in Sociëteit De Witte in Den Haag de Werkconferentie Holocausteducatie plaats. Onderwijsprofessionals, experts, beleidsmakers en maatschappelijke partners kwamen samen om kennis en ervaringen uit te wisselen over Holocausteducatie en de plaats van de Holocaust in het onderwijs.