Thomas Hawk posted a photo:

ROME (ANP/AFP) - Het Italiaanse ministerie van Gezondheid heeft code rood afgekondigd voor vijftien steden vanwege extreme hitte. De autoriteiten waarschuwen de inwoners van onder meer Rome en Milaan om tijdens de warmste delen van de dag zoveel mogelijk binnen te blijven.

Het is in Italië al dagen erg warm. De autoriteiten houden rekening met korte en plaatselijke stroomuitval doordat het netwerk de temperatuur mogelijk niet aan kan. Het ministerie adviseert mensen ook om licht te eten en zich koel te houden door zichzelf bijvoorbeeld te besprenkelen met koud water.

Het WK 2026 moet het eindhoofdstuk worden van de Belgische “gouden generatie”. Dat is precies het probleem. Oranje vliegt naar Noord‑Amerika als altijd: half onderschat, half uitgelachen, maar stug aanwezig. En je voelt het nu al: als er één ploeg weer boven zijn niveau gaat presteren, is het niet België met zijn sterrencast, maar dat rommelige, taaie Nederland.

België: gegijzeld door zijn eigen mythe

Jarenlang werd België gepresenteerd als leerboekvoorbeeld: klein land, grote jeugdopleiding, topclubs, derde op het WK 2018 – het sprookje klopte perfect. Alleen: sprookjes kun je niet eindeloos rekken. Elk toernooi dat níet eindigde met een beker, werd een nieuwe kras op het imago.

Nu staat die “gouden generatie” op een punt dat niemand hardop durft te formuleren: misschien komt die wereldtitel er gewoon nooit. De kwalificatie voor 2026 was weer zoals altijd – keurig groepswinnaar, keurige cijfers, keurige persconferenties. Maar cijfers kennen geen zenuwen. Spelers wel.

Oranje: de toernooi‑ploeg met littekens

Nederland daarentegen is een ploeg met littekens – en dat is een voordeel. Elf WK‑deelnames, drie verloren finales, dramatische uitschakelingen, ruzies, mislukte kwalificaties: geen psycholoog kan dat nog repareren, dus heeft het elftal het maar leren dragen.

In 2022 was Oranje alles behalve sprankelend, maar wel onuitroeibaar: zakelijk door de groepsfase, cynisch effectief tegen de Verenigde Staten, en pas in een krankzinnige kwartfinale tegen Argentinië eruit. Dat is toernooivoetbal: niet het mooiste verhaal willen zijn, maar simpelweg in het verhaal blijven.

De groepsfase als karaktertest

Kijk naar de loting en je ziet meteen de psychologische valkuilen. België krijgt een groep waarmee je in Brussel alleen maar kampioen kunt worden: tegenstanders waar je op papier zeven punten tegen “moet” halen. Eén moeizame 0‑0 en de nationale paniek breekt uit. De vraag is dan niet “hoe repareren we dit?”, maar: “oh god, begint het wéér zo?”

Nederland zit in een poule waarin je echt moet werken, maar waarin ook ruimte zit om te groeien. Oranje weet: op een WK was de eerste wedstrijd geen finale, maar een temperatuursmeting. Paniek is voor landen die hun eigen spiegel niet verdragen.

Sterren tegen ploegen

Op papier is België nog altijd indrukwekkender. Grote namen, indrukwekkende cv’s, veel Champions League‑ervaring. Alleen: een WK wordt niet gespeeld op LinkedIn. Diezelfde sterren hebben nu een dossier aan toernooiteleurstellingen bij zich.

Nederland komt met een selectie die minder glanst, maar beter klemt. Jongens die nog iets moeten bewijzen, bijgestaan door een paar routiniers die weten hoe een WK voelt. Dat is geen elftal voor glossy posters, maar wel een groep die je liever niet tegenover je hebt in een knock‑outwedstrijd.

Beslissende momenten: wie breekt, wie buigt

Op de beslissende momenten gaat het verschil pijn doen. België sleept de schaduw mee van 2014, 2016, 2018, 2021, 2022 – telkens nét niet. Dat kruipt je hoofd in. Iedere kwartfinale voelt dan als een examen dat je al drie keer hebt overgedaan.

Nederland kent ook zijn trauma’s, maar heeft één troef: gewend zijn aan tragiek maakt je vreemd genoeg minder bang voor de volgende. Oranje kan verliezen met opgeheven hoofd – de Belgen vrezen vooral de koppen de ochtend erna.

En misschien is dat wel het hele verhaal van dit WK: België speelt om een mythe te redden, Nederland om gewoon weer eens heerlijk vervelend ver te komen. Rara, wie is hier eigenlijk favoriet?

Mooi nieuw voor iedereen die dacht dat Nathalie van Berkel, die door Alexander Pechtold bij D66 werd gesteund omdat ze een vrouw van kleur is, maar wel een vrouw van kleur die opklom tot bestuurder van een volkomen verrotte organisatie waar niks kunnen juist een pré is, loog over haar cv, eerst aanbleef als staatssecretaris, toen toch niet, toen aanbleef als Kamerlid, en toen toch niet, bij de pakken neer ging zitten: ze heeft een SUBSTACK. En wat voor een. Best of Matthijs (RIP, red.) is er niks bij. De vrouw die volgens D66 'nog wel een keer haar verhaal zou vertellen' heeft een blogpost geplaatst waarin ze uitlegt dat ze weer aan het werk is. "Sinds een poosje ben ik begonnen met ademwerk." U denkt misschien dat dat geen werk is, maar dat denkt u verkeerd. "Ademen als eerste levensbehoefte en als medicijn." Wacht even? Ademen? Een eerste levensbehoefte? Wat een inzicht! Nu wilt u misschien iets gemeens over mevrouw Van Berkel zeggen maar dat kan haar niks schelen. "Ik adem door de angst voor kritiek, gemene opmerkingen en berichten en hoon." Hoppa. "Diep in en met een grote zucht uit. Omdat we elkaar kunnen helpen met inzichten, met wijsheid en met steun. Omdat het tijd is om een stapje te zetten." Wat jammer dat deze vrouw geen staatssecretaris geworden zeg.

YESSS er komt een vervolg!

Jammer dat cynisme van de T.

wing of kaz has added a photo to the pool:

鹿児島県霧島市、ホテル京セラでアンブレラスカイ / Umbrella Sky at Hotel Kyocera in Kirishima City, Kagoshima Prefecture

In heel Europa wordt deze week extreme hitte verwacht. De temperaturen lopen ook in Nederland op tot ver boven de 30 graden. Nederlanders hebben het inmiddels te heet om ook nog discussie te voeren over het lange termijn effect van klimaatverandering. Laat staan over klimaatbeleid.

‘Ik heb het nu echt te heet om het daar ook nog eens over te hebben, echt een gepasseerd station. Ben al blij als ik de dag doorkom’, zegt de 44-jarige Bernadien Kruijer. ‘Dit is het nu gewoon.’ Haar boodschap voor mensen die nog wel klimaatbeleid willen voeren is simpel: ‘wen er maar aan.’

Klimaat lobbyisten komen niet meer naar kantoor vanwege de hitte. ‘Ze vertikken het om een airco aan te schaffen. Dan ga je ook nooit werk kunnen verrichten’, laat wetenschapper Bert Bokhoven weten. Zelfs Carice van Houten heeft op haar Instagram laten weten dat het te warm is om klimaat berichten te plaatsen.

Onze verslaggever probeerde de straat op te gaan om Nederlanders te vragen over de klimaatdiscussie. Eenmaal buiten kon ook hij geen zinnige gedachte over klimaatverandering meer vormen. ‘Ik kijk later wel even, maar verwacht er weinig van.’

Eventjes leek het alsof de zware storm van afgelopen zaterdag toch de vraag opwekte of dit extreme weer wel zo’n goed voorteken is voor onze toekomst. Desondanks bleek dit van korte duur en was men snel afgeleid door ‘de vette bliksem’.

Experts verwachten dat het te warm blijft om het nog over het warme klimaat te hebben. ‘Wellicht als de Noord-Atlantische zeestroom stil komt te liggen en het juist heel koud wordt, kunnen we het er nog eens over hebben.’

​

&

Archaeologists blunder into an ancient and unwittingly release a vengeful monster – with predictable and conventional results

In Irish folklore, the Morrígan is a powerful goddess of death and war. This horror movie imagines her as an actual historical figure: a pagan queen massacred with her followers by Christians. A quick scene at the start of the film shows the dirty deed. The Morrígan’s rage against misogyny has screamed down through the centuries – so it’s a shame the film frames her not as a feminist icon but a highly conventional horror movie nemesis; a malign vengeful female to be crushed and destroyed. There is nothing to punch the air about in the end.

Saffron Burrows plays an archaeologist called Fiona who has been repeatedly passed over for tenure at her US university. When Fiona presents her radical theory that the myth of the Morrígan may have a basis in real life, her slippery colleague Jonathan (Jonathan Forbes) is made the lead on the dig. Fiona is forced to bring along her rebellious teenager daughter Lily (Emily Flain), who has just been expelled from boarding school. And it is poor Lily who is possessed by the Morrígan when the archaeologists blunder into her burial chamber, unleashing demonic powers that were hidden underground by priests, like some pagan nuclear waste, 1,500 years ago.

This stranger’s-eye-view of an eccentric nation promises insight but delivers only conventional wisdom

‘Continental people have sex lives; the English have hot-water bottles.” So observed Hungarian journalist George Mikes in How to Be an Alien (1946), one of the finest examples of a tradition in which foreigners explain Britain to itself. From Voltaire to VS Naipaul, outsiders have often illuminated national peculiarities, revealing contradictions so embedded in British life that they pass unnoticed. Helene von Bismarck’s Fantastic Kingdom is the latest contribution to this genre.

Von Bismarck, a distant relative by marriage of the Iron Chancellor, seems ideally placed for the task. The name alone gives her project a certain piquancy; there is something almost Pynchonesque about a German historian with that name attempting to decipher Britain for the British. Raised across Europe as the daughter of a diplomat, educated at the same Brussels school attended by Boris Johnson and Ursula von der Leyen, and a frequent visitor to the UK for two decades, she possesses the combination of distance and familiarity that can produce genuine insight. Her grand theme is that Britain is a “bewildering, complex, and wildly contradictory place”: a monarchy and a liberal democracy; a state of four nations; hostile to immigration yet remarkably pluralistic; obsessed with hierarchy yet strikingly informal. These tensions provide the book’s organising principle.

⚽ All the latest news from day 13 of the tournament
⚽ Player guide | Bracketology | Golden Boot | Mail us

Outside of Argentina running away with Group J, only a few hours ago Algeria came alive with a second-half comeback to hand Jordan an early exit from proceedings. Ahmed Benbouali and Amine Gouiri bagged the goals to put Algeria level with Austria on three points after a 2-1 win in Santa Clara.

Kudos to this French supporter weathering the storm in Philadelphia. That is some seriously heavy rain!