Als je dingen in je leven wil veranderen, kun je je makkelijk verliezen in hypes, zelfhulpgoeroes en influencers. Mediteren, hardlopen, dankbaarheidsdagboeken, yoga of toch bosbaden? Volgens een nieuwe, grote meta-analyse is het verlossende antwoord verrassend simpel: bijna alles werkt, zolang je het maar volhoudt.

Onderzoekers van de Swansea University analyseerden de resultaten van 183 studies. Ze vergeleken twaalf verschillende interventies die allemaal gericht zijn op subjectief welzijn. De uitkomst is weinig sexy, maar des te relevanter: er is geen superieure methode die voor iedereen altijd het beste werkt. De meeste interventies doen het beter dan niets, en veel doen het ongeveer even goed.

Geen heilige graal

De analyse laat zien dat psychologische interventies, lichaamsbeweging en zogenoemde mind-body-praktijken allemaal vergelijkbare effecten hebben. Acceptatiegerichte therapieën, compassietraining, mindfulness, positieve psychologie en yoga dragen stuk voor stuk bij aan een beter gevoel van welbevinden. Zelfs gewone beweging – een rondje hardlopen of een sessie in de sportschool zonder spiritueel sausje – blijkt al voldoende om meetbare winst te boeken.

Opvallend is dat combinaties van beweging en psychologische elementen gemiddeld de grootste effecten laten zien. Wie tijdens het sporten bewust focust op waarden, doelen of gezondheid, lijkt nét iets meer profijt te hebben. Maar ook hier geldt: het verschil is statistisch interessant, niet levensveranderend. De echte doorslaggevende factor is niet de methode, maar therapietrouw.

Minder hype, meer herhaling

Een andere ontnuchterende conclusie is wat níét boven kwam drijven. Interventies die veel media-aandacht krijgen vanwege hun wow-factor bleken niet structureel beter te scoren dan eenvoudigere alternatieven. Dat betekent niet dat natuur geen positieve effecten heeft, maar wel dat je geen bos of bergtop nodig hebt om je beter te voelen. Een loopband in een kelderruimte kan net zo effectief zijn.

Volgens hoofdauteur Andrew Kemp geeft dit beleidsmakers en zorgverleners juist meer vrijheid. Welzijn is geen smalle weg, maar een netwerk van begaanbare paden. Dat is goed nieuws voor iedereen die geen tijd, geld of zin heeft om de perfecte methode te zoeken.

De belangrijkste les is dan ook: kies iets dat past bij je persoonlijkheid en je dagelijks leven. Verwacht geen permanente euforie of verheven zingeving. Gewone handelingen, consequent herhaald, doen het zware werk.

Bron: Psychology Today

• Champion plays down significance of trophy for coach

• Aryna Sabalenka frustrated after latest major final loss

Elena Rybakina never stopped believing she would collect a second grand slam title after holding her nerve to defeat Aryna Sabalenka, the world No 1 and two-time champion, 6-4, 4-6, 6-4 and win the Australian Open.

Rybakina, the fifth seed, arrived here as the in-form player after her triumph at the WTA Finals last November. It is her second major title after her win at Wimbledon in 2022.

Bar owners say they struggle to dissuade people from forming a line as behavioural experts point to post-pandemic ‘new norms’

“I’m not sure what else we can do to be honest,” Paul Loebenberg said, of the people lined up at his bar. “Maybe there’s something I’ve missed, but we’ve tried everything.”

To anybody who frequents pubs and dislikes feeling as if they are waiting at a bank, Loebenberg’s exasperation is all too familiar.

Hyrox, de razendpopulaire internationale fitnesscompetitie, krijgt een nieuw onderdeel: sjoelen. Na onder meer de burpees, het roeien en het lopen met gewichten wordt het oud-Hollandse gezelschapsspel het sluitstuk van de loodzware sportwedstrijd. Vermoeid en met trillende armen moeten de deelnemers 30 schijfjes zo snel mogelijk door de gleufjes van de matzwarte sjoelbak krijgen.

Wanneer het einde van de uitputtende race in zicht is, staat daar een zwarte wedstrijdsjoelbak (‘BY BORIS’ van Jan des Bouvrie) klaar. Met trillende handen hebben de deelnemers nog één laatste kans om zwetend, huilend en kotsend over de finish te kruipen. “Fuck! Het lukt niet!”, roept Arno (33), die in recordtijd de eerste fitnessonderdelen wist te voltooien, maar nu de sjoelschijven niet door de schuifjes krijgt. “Dit is veel zwaarder dan honderd keer een medicijnbal omhoog gooien", zegt hij buiten adem.

Er zitten dan ook veel haken en ogen aan het Hyrox-sjoelen. Zo is het ten strengste verboden om je eigen sjoelstenen mee te nemen. De scheidsrechter naast de sjoelbak controleert eerst elke speler om te kijken of er niet nog een extra snelle (vaak met olie ingesmeerde) sjoelschijf in een sok of broekzak verstopt zit. Ook is er een strenge jury, die kijkt of alles wel eerlijk verloopt: sommige deelnemers snijden een halve meter af door hun arm extra ver uit te steken.

“Ik geef het op man”, zegt Arno ondertussen, terwijl hij neerstort achter de sjoelbak. “Ik heb er de concentratie niet meer voor.” Het sjoelen werd hem te machtig, dus wordt hij afgevoerd door het medische team.

​

&