Rijnmond - Nieuws

Het laatste nieuws van vandaag over Rotterdam, Feyenoord, het verkeer en het weer in de regio Rijnmond

Dronken man klapt met auto op lantaarnpaal

In Dordrecht reed een dronken automobilist vrijdagavond een lantaarnpaal uit de grond. De man slaagde vervolgens niet voor de blaastest van de politie. Hij werd aangehouden.

Wel.nl

Minder lezen, Meer weten.

Gele okselvlekken in je shirt? Kijk eerst naar het driehoekje op het waslabel

Je trekt je favoriete witte T-shirt uit de was. Het ruikt fris, maar onder de mouwen zitten nog steeds twee gele kringen. Voordat je de machine een standje heter zet, kun je beter het waslabel bekijken. Niet het getal in het teiltje, maar het driehoekje vertelt je wat je tegen die vlekken kunt proberen.

Wat het driehoekje je vertelt

Is de driehoek leeg of staan er twee schuine strepen in? Dan mag je een vlekverwijderaar met actieve zuurstof gebruiken. Bij twee strepen mag zuurstofbleek wel, maar chloorbleek niet. Staat er een kruis door de driehoek, laat dan ook de zuurstofbleek staan, zelfs als het shirt spierwit is.

Mag je het middel gebruiken? Behandel dan de okselplekken vóór het wassen. Houd de inwerktijd op de verpakking aan en was het shirt daarna volgens het waslabel. Kies bij een gekleurd shirt een middel voor de bonte was en probeer het eerst aan de binnenkant van een zoom. Zo zie je of de kleur het houdt zonder dat de proefplek in het oog springt.

Waarom juist onder de oksels?

Het zweet dat bij het sporten over je voorhoofd loopt, bestaat vooral uit water en wat zout. Onder je oksels zitten ook klieren die zweet met vetten en eiwitten afgeven. Die resten kunnen in de stof achterblijven. Ook aluminiumzouten uit een antitranspirant kunnen aan de gele verkleuring bijdragen.

En die gele rand langs de kraag van je overhemd? Daar speelt vooral talg uit je nek mee. De vlekken lijken op elkaar, maar hebben dus niet helemaal dezelfde oorzaak.

Meer weten?

De Volkskrant: waar gele okselvlekken vandaan komen · Textile Lab: de drie bleeksymbolen uitgelegd · Persil: zo behandel je okselvlekken voor


The Guardian

Latest news, sport, business, comment, analysis and reviews from the Guardian, the world's leading liberal voice

International talks on controlling use of autonomous weapons collapse

Week-long efforts fail to establish negotiating mandate on AI warfare after Russian ‘filibustering’

Week-long efforts to agree a negotiating mandate for a legally binding international treaty to control on the use of autonomous weapons collapsed just before 5am on Saturday morning, after all night talks failed to overcome Russian objections.

Despite an overwhelming majority of states at the Review Conference on Conventional Weapons at the UN in Geneva wanting to agree a negotiating mandate leading to a legally binding treaty, the need for consensus forced the conference to adopt a much weaker option.

Continue reading...

Fiona the hippo’s death was tragic. But blaming a ‘bad mom’ is absurd | Arwa Mahdawi

The beloved animal died after ingesting a hat. Some are seeking a scapegoat – and we’ve heard this story before

“Do they know the identity of the mother of the boy with the hat Fiona swallowed??” asks one Facebook post with thousands of likes. “She should be charged!!”

Spend a few minutes scrolling social media, and you will find endless variations of this statement. On Thursday, Fiona, a beloved hippo, died after eating a hat that had fallen into her enclosure at the Cincinnati zoo. Now a lot of angry people are out for blood.

Arwa Mahdawi is a Guardian columnist

Dismantling patriarchy: An evening of conversation, art and resistance. On Monday 1 March 2027, join Arwa Mahdawi and One Billion Rising as we bring together activists and artists to question patriarchy, power, and celebrate resistance. What would a world beyond patriarchy look like? And what will it take to get there? Book tickets here or at guardian.live

Continue reading...

‘Little room for error’: what a debt-laden cloud computing company says about the AI boom

‘Poster child of AI bubble’ CoreWeave symbolises increasingly risky business model of datacentre buildout

The Egyptians had pyramids. The Roman empire had roads. The early 21st-century tech bros have massive buildings full of expensive glass and metal blocks providing the substratum for a powerful inhuman intelligence.

Building all those datacentres is taking a while, locals everywhere are angry about them and it is unclear whether the inhuman intelligence inside them is actually going to make their backers rich.

Continue reading...

US pursuit of ‘Trump-class’ warships has blown cost of new fleet by billions, report warns

Iran war stretching fleet’s capacity, navy chief admits, as CBO finds estimated cost of new ships ‘unrealistically low’

The US navy’s commitment to the new Trump-class battleships has blown out the cost of its new fleet by billions of dollars, a report to the US Congress has found, as the acting secretary of the navy conceded this week the Iran war was “stretching” the fleet’s capacity.

The challenges facing the world’s biggest naval force were highlighted this week, when the return of the USS George Washington from the Middle East on Wednesday ended a rare three-month period when the US had no aircraft carrier across all of the Pacific. Deployments have been regularly running beyond 300 days, with the maintenance and repair of ships deferred so they can stay at sea longer.

Continue reading...

GINZA

ajpscs has added a photo to the pool:

GINZA

LOST NIGHT
X
© ajpscs

Cyclists on a sunlit street in Asakusa

Sergiy Galyonkin has added a photo to the pool:

Cyclists on a sunlit street in Asakusa

Two cyclists approach a crossing on a sunlit shopping street in Asakusa, Tokyo, Japan. July 2026. Photographed with a Leica Q3 43 and APO-Summicron 43mm lens.

GINZA

ajpscs posted a photo:

GINZA

LOST NIGHT
X
© ajpscs

Sargasso

Hopeloos Genuanceerd

Klimaat: wie op de ander wacht, verliest de toekomst

Op de klimaattop in Antalya zien we opnieuw hoe de wereld zichzelf verlamt. Landen willen hun uitstoot alleen stevig terugdringen als andere landen hetzelfde doen. Want stel je voor dat je eigen industrie hogere kosten krijgt terwijl de concurrentie vrolijk blijft vervuilen. Dan ben je economisch in het nadeel.

Het gevolg is inmiddels voorspelbaar. Bijna tweehonderd landen onderhandelen over de toekomst van de planeet en in de laatste concepttekst zijn zelfs alle verwijzingen naar het afbouwen van fossiele brandstoffen verdwenen. Vooral landen met grote belangen in olie, gas en steenkool verzetten zich tegen concrete afspraken.

The tragedy of the commons

Het is de klassieke tragedy of the commons. Als herders hun schapen op dezelfde weide laten grazen, heeft iedere herder er belang bij zoveel mogelijk schapen toe te voegen. De opbrengst is voor hemzelf, terwijl de schade door overbegrazing wordt gedeeld. Uiteindelijk graast iedereen de weide kaal en heeft niemand iets.

Met ons klimaat gebeurt iets vergelijkbaars. Ieder land heeft er economisch belang bij de eigen uitstoot zo goedkoop mogelijk te houden, terwijl de schade van de vervuiling over de hele wereld wordt verdeeld. En omdat iedereen liever profiteert van de inspanningen van anderen, wacht iedereen op elkaar. Westerse landen zijn daar bij uitstek goed in: de schade die zij veroorzaken wordt vooralsnog vooral geëxporteerd.

Alleen zit er een fundamentele denkfout in die economische redenering. We doen alsof de economie van morgen dezelfde is als die van vandaag.

De economie van morgen

Wie nu investeert in schone energie, nieuwe productiemethoden, energieopslag en elektrificatie, ontwikkelt kennis, infrastructuur en industriële capaciteit waar de komende decennia geld mee verdiend kan worden. Wie wacht tot de concurrentie zover is, loopt het risico straks de technologie van die concurrentie te moeten kopen.

China heeft dat uitstekend begrepen. Terwijl Europa voortdurend discussieert over de kosten van klimaatbeleid, heeft China met langdurig industriebeleid een dominante positie opgebouwd in de productie van zonnepanelen, accu’s en elektrische auto’s. Volgens het Internationaal Energieagentschap bedroeg de wereldmarkt voor schone energietechnologie in 2025 bijna 1.200 miljard dollar. Zelfs bij ongewijzigd huidig beleid kan die markt in 2035 bijna verdubbelen.

China’s dubbele agenda

Opmerkelijk genoeg ontbreekt China bij de landen die zich op de klimaattop als voorlopers presenteren. Dat is minder tegenstrijdig dan het lijkt. China verdient aan de wereldwijde energietransitie, terwijl het zelf nog altijd sterk afhankelijk is van steenkool. Het land heeft er economisch belang bij dat andere landen Chinese schone technologie kopen, zonder zich daarom zelf te willen vastleggen op een snelle afbouw van fossiele brandstoffen.

China laat daarmee zien dat economisch leiderschap in groene technologie en daadwerkelijk klimaatleiderschap twee verschillende dingen zijn. Het land profiteert van de transitie en houdt tegelijkertijd de eigen fossiele belangen overeind.

Dat roept ook vragen op over die zogenaamde koplopers. Een groep landen heeft aangekondigd nationale plannen te willen maken voor het afbouwen van fossiele brandstoffen, waaronder Nederland. Dat is beter dan niets, alleen zijn plannen opstellen en daadwerkelijk uitstoot verminderen verschillende zaken. Een routekaart zonder harde verplichtingen kan ook een keurige manier zijn om de rekening naar een volgende regering (of generatie) door te schuiven.

Het echte onderscheid ligt tussen landen die hun economie daadwerkelijk veranderen en landen die vooral over die verandering vergaderen.

Het concurrentienadeel van nietsdoen

Daarbij moeten we ook oppassen voor de gedachte dat iedere groene investering vanzelf een economisch succes wordt. Schone productie kan aanvankelijk duurder zijn. Bedrijven kunnen marktaandeel verliezen en investeringen kunnen mislukken. Wie verduurzaming serieus neemt, moet dus ook zorgen voor betaalbare schone energie, een goed elektriciteitsnet, gerichte industriële ondersteuning en bescherming tegen concurrenten die vervuiling gratis mogen blijven afwentelen op de samenleving.

Precies daarom is het zo kortzichtig om klimaatbeleid voortdurend tegenover economisch beleid te plaatsen. De overgang naar een duurzame economie draait ook om toekomstige markten, banen, technologische onafhankelijkheid én gewoon een leefbaarder wereld.

Want in al die berekeningen over concurrentiekracht ontbreekt steevast een nogal belangrijke kostenpost: de klimaatverandering zelf. De schade door extreem weer, mislukte oogsten, wateroverlast en economische ontwrichting wordt behandeld alsof die buiten de economie valt. Alsof de rekening uiteindelijk door niemand betaald hoeft te worden. Dat is natuurlijk niet zo, maar die kosten worden meestal niet betaald door de mensen die profiteren van niets doen.

We maken ons druk over de kosten van het voorkomen van een ramp, terwijl de kosten van die ramp zelf steeds verder oplopen. En vervolgens gebruiken we het economische belang als argument om vooral niets te doen.

Wachten tot de weide kaal is

Internationale afspraken blijven belangrijk. Landen moeten elkaar aan verplichtingen kunnen houden, armere landen hebben ondersteuning nodig en oneerlijke concurrentie moet worden aangepakt. Alleen kan overeenstemming tussen bijna tweehonderd landen onmogelijk de voorwaarde zijn om überhaupt vooruitgang te boeken. Zeker wanneer landen die economisch profiteren van fossiele brandstoffen iedere serieuze afspraak kunnen blokkeren.

We zijn zo bang geworden om vandaag een concurrentienadeel op te lopen, dat we bereid lijken morgen onze concurrentiepositie op te offeren.

Terwijl we in Antalya blijven onderhandelen over de vraag wie als eerste moet bewegen, wordt de economie van morgen elders al gebouwd. En hoe langer we wachten, hoe groter de kans dat we straks zowel die economie als een leefbare planeet zijn kwijtgeraakt.

De herders blijven ondertussen discussiëren over wie zijn schapen als eerste van de weide moet halen.