Het klinkt fijn: misdaad voorkomen in plaats van achteraf opruimen. Minder slachtoffers, minder schade, efficiënter gebruik van capaciteit. Wie kan daartegen zijn. Toch wringt hier iets fundamenteels. Op het moment dat politie zich richt op wat mogelijk gaat gebeuren in plaats van wat feitelijk is gebeurd, verschuift het hele systeem van rechtshandhaving.

De recente plannen om de politie meer ruimte te geven om sociale media te doorzoeken passen naadloos in die logica. Niet wachten tot iemand een strafbaar feit pleegt, maar alvast meekijken, signaleren en ingrijpen. De belofte is veiligheid. De prijs is een steeds meer structurele verschuiving van handelen naar vermoeden.

Capaciteit verdampt in waarschijnlijkheden

Politiecapaciteit is eindig. Elke inzet op preventieve monitoring gaat ten koste van het oplossen van daadwerkelijk gebeurde misdrijven. Dat is geen ideologisch punt, dat is een rekensom. Het doorzoeken van sociale media, het analyseren van patronen, het volgen van risicoprofielen levert vooral veel ruis op en een kleine hoeveelheid bruikbare signalen.

De opbrengst per geïnvesteerd uur is laag. Ondertussen blijven zaken liggen die wél hebben plaatsgevonden en waar slachtoffers op antwoord wachten. Preventie verkoopt zich als efficiëntie, maar functioneert in de praktijk ook vaak als verdunning.

Selectie creëert zijn eigen werkelijkheid

Preventie vereist selectie. Wie ga je volgen, wie krijgt extra aandacht, welke signalen zijn verdacht. Die keuzes zijn nooit neutraal. Ze leunen op historische data en impliciete aannames. Het gevolg is dat groepen die al vaker in beeld zijn, nog intensiever in beeld komen. Dat is geen aanname, maar een vrij goed gedocumenteerd

Meer toezicht leidt per definitie tot meer geconstateerde overtredingen binnen diezelfde groep. Dat wordt vervolgens gelezen als bevestiging dat de selectie terecht was. Zo ontstaat een cirkel die zichzelf voedt. Niet omdat het gedrag in die groep daadwerkelijk anders is, maar omdat de observatie ongelijk verdeeld is, en de een dus een grotere kans heeft om voor hetzelfde vergrijp gepakt te worden dan de ander. Het resultaat is een statistische vertekening die zich voordoet als objectiviteit, maar in feite discriminatie en racisme in de hand werkt en institutionaliseert. En ondertussen groeit de afstand tussen groepen burgers en de staat.

Van daad naar intentie

Klassiek strafrecht draait om handelingen. Iemand doet iets dat verboden is en wordt daarop aangesproken. Preventieve logica verschuift dat naar intenties en waarschijnlijkheden. Het gaat niet langer om wat iemand heeft gedaan, maar om wat iemand mogelijk gaat doen.

Dat lijkt een kleine stap, het is een principiële breuk. De burger wordt niet langer beoordeeld op gedrag, maar op profiel. Op basis van context, netwerk, taalgebruik en eerdere registraties.

Iedereen wordt daarmee in zekere zin verdacht, al is het met verschillende intensiteit.

Wantrouwen als systeem

Politie opereert op basis van legitimiteit. Dat vraagt om een zekere mate van gelijkheid in behandeling. Zodra bepaalde groepen structureel vaker gecontroleerd worden, verandert de ervaring van wat politie is. Voor de ene groep blijft het een vangnet. Voor de andere groep wordt het een constante aanwezigheid die meekijkt, registreert en ingrijpt, ook wanneer dat niet nodig is. Dat verschil is een structureel gevolg van preventieve selectie.

En waar ongelijkheid structureel wordt, verdwijnt vertrouwen.

De logica die kantelt

Het probleem zit niet in individuele agent of diens intenties. Het zit in de logica van het systeem. Preventie op basis van brede surveillance en voorspelling maakt van burgers dataprofielen en van politie een instantie die permanent vooruitkijkt naar mogelijke afwijkingen. Daarmee verschuift de politie van beschermer naar filter. Van reactie naar anticipatie. En in dat proces verandert ook de morele positie van de organisatie.

Wat bedoeld is om misdaad te verminderen, creëert een infrastructuur van ongelijkheid, wantrouwen en permanente observatie, waar ook nog eens de al zwakkere groepen in de samenleving bovenmatig het slachtoffer van zijn.

De brandweer heeft zaterdag het ‘sein brand meester’ gegeven voor de natuurbrand op een defensieterrein in ’t Harde die woensdag uitbrak.

"There are four benefits to house concerts and the first is that it supports musicians..." A TedX talk in which Sam Wareing, a Berlin-based musician from Australia, details setting up concerts for independent musicians in your own home.

There has been much talk of the long-awaited sequel making the most of body diversity. The reality seems to be one plus-size actor and gags worthy of the 00s

During the two-month endurance test that was The Devil Wears Prada 2’s global press tour, Meryl Streep and Anne Hathaway hinted that the long-awaited sequel to the 2006 hit would champion body diversity. In interviews, both actors explained that while attending Milan fashion week they were surprised by how “alarmingly thin the models were”. As a result, Hathaway made “a beeline to the producers”, Streep said, to ensure that “skeletal” models wouldn’t feature in the film. At one premiere, Hathaway said she “thought the scene would be so much more enjoyable for the audience if we had just a wider range of bodies on display”.

Spoiler alert: only 15 minutes into the sequel the first weight gag lands, and it becomes clear that all the chatter around size inclusivity was, in fact, just simple size-washing. That means there’s just enough for the producers to tick the inclusivity box – mainly in the casting of the comedian Caleb Hearon as Miranda Priestly’s second assistant, and a quick glimpse of a couple of plus-size models including Ashley Graham in a catwalk montage – but not enough for any actual credibility. Then there are several wisecracks about weight, although remarkably only one reference to the weight-loss drug Ozempic. Now, that is groundbreaking!

Chloe Mac Donnell is the Guardian’s deputy fashion and lifestyle editor

Continue reading...

Kurdish Syrian man, 26, said he fled forced conscription by YPG militia because he ‘didn’t want to kill people’

An asylum seeker sent back to France under the controversial “one in, one out” scheme faces being returned to Syria after authorities in Paris ruled it was safe to do so, in what is believed to be the first case of its kind.

When the British prime minister, Keir Starmer, and the French president, Emmanuel Macron, announced the “groundbreaking” deal in July 2025 to stop small boats crowded with asylum seekers from crossing the Channel – by forcibly returning one small-boat asylum seeker to France in exchange for bringing one in northern France legally to the UK – they emphasised that France was a safe country for returnees.

Continue reading...

Belting out terrace anthems is part of the experience of watching a match, but why do supporters do it? And would I be able to get a chant going?

A notification on my smartwatch warns me that I’m in a loud environment, and I’m not surprised. Casemiro just played an impudent no-look pass into the penalty area. His Brazilian compatriot, Matheus Cunha, receives the ball on the half-turn and wallops it with a vengeance into the top corner. I’m at Old Trafford, and Manchester United just went 2-0 up against Fulham.

The match-day crowd has become a sea of twirling scarves and flailing limbs, and I’m swept along with it, hugging strangers while shredding my vocal cords. As the celebrations die down and the teams head to the centre circle for the restart, a momentary lull falls over the Stretford End. There’s a popular song that fans at Old Trafford sing at glorious times like this. It goes: “We’ve seen it all, we’ve won the lot, we’re Man United, and we’re never gonna stop.”

Continue reading...

The actor on struggling with body image, her U-turn on marriage and her obsession with Instagram dogs

Born in Essex, Juliet Stevenson, 69, studied at Rada and made her film debut in Drowning By Numbers. Her other film work includes Truly, Madly, Deeply and Bend It Like Beckham. On stage, she has performed for the RSC and the National. She received an Olivier in 1992 for her role in Death and the Maiden and the 2019 Critics’ Circle best actress award for The Doctor. She is current touring By a Lady, a show about Jane Austen which is at the Buxton Opera House 10 May. She is married with two children and lives in London.

What is the trait you most deplore in yourself?
I talk too much.

Continue reading...

• Italian driver lost both legs in high-speed cart race crash

• Went on to win four Paralympic gold medals

Alex Zanardi, the former Formula One driver who lost both legs in a racing crash and went on to win Paralympic gold medals, has died at the age of 59, his family said on Saturday.

Zanardi, from Bologna, made his F1 debut in 1991 and later achieved success in the cart series in the United States, winning back-to-back championships in 1997 and 1998. His life took a dramatic turn in September 2001 when he was involved in a high-speed crash during a cart race in Germany that led to the amputation of both legs.

Continue reading...

richtebw has added a photo to the pool: