Vroeger had je Stella Bergsma - dat haar herinnering tot een zegen mag zijn - die haar stokoude achterban probeerde te shockeren door vrijmoedig uit te weiden over haar vagijn. Verhaaltjes uit de zeer oude zure doos, zogezegd. Eerst liep ze te pronken met haar ietwat sneue klotsende kwarktassen en solliciteerde ze zelfs bij de Nederlands playboy voor de functie van pinup. De hoofdredactie vond 50.000 euro wat veel, voor een 60-jarige covergirl, en schreef: probeer het eens als uithangbord bij Campina of de Melkunie.
Toen de paar gefossiliseerde fappers waren uitgehandkard op de jopen van Stella, schreef de rasprovocatrice in een cursiefje: “Mannen van Nederland, weten jullie wel dat er in de kut een knopje zit, en dat prachtige ding heet clitoris. Maak er eens werk van, uiteraard in samenwerking met jullie naar orgasme snakkende vrouwen!”
Nou ben ik van de generatie van de VIVA. Mannen, hier wat nuttige info van de aap in de machine: Het eerste nummer van het Nederlandse vrouwenweekblad VIVA verscheen op 7 oktober 1972. Het blad werd uitgegeven door De Geïllustreerde Pers (later VNU). VIVA richtte zich op jonge vrouwen en onderscheidde zich door openhartige artikelen over emancipatie, werk, seksualiteit en relaties, destijds vernieuwende onderwerpen. De bekende slogan bij de introductie was: "Dag breikous, dag zeurkous." Daarmee zette VIVA zich af tegen het traditionele vrouwenblad. Na een bestaan van bijna 49 jaar verscheen de laatste papieren editie op 27 juli 2021.
Ik zat op de christelijk Ir. Mussert Mavo aan de Beukenlaan in Ede en herinner me nog hoe het eerste exemplaar van de Viva gniffelend werd doorgegeven in de klas. Er stond een tekening in van een kut, met pijlen naar de diverse schaamlippen en naar de clitoris. Nou wist ik toevallig wat een kut was (ik was er vroeg bij) want ik zat ooit met mijn moeder - mevrouw van Amerongen voor de reaguurders - in de Kippenlijn, het boemeltje van Ede naar Amersfoort. Uit de prullenbak viste ik een exemplaar van het vieze hippieblad Aloha en op de cover stond een grote harige, gapende kut, met daarbij de wervende tekst Kut is Lekker. De gapende kut leek precies op een bananenspin. Ik vond het erg eng maar ook verschrikkelijk opwindend. Mijn moeder kreeg een vuurrode kop, sloeg me keihard op mijn bakkes en griste de Aloha uit mijn handen, draaide het raampje open en smeet het blad woedend naar buiten. Ik heb hier geen trauma aan overgehouden, al werd de boemel die dag gekaapt door Molukkers en ontsnapten mama en ik aan een gewisse dood.
Good old Stella probeerde dus een halve eeuw na Aloha te provoceren met haar doos. Ik dacht: richt je eens op de mohammedaanse mannen, die de clitoris niet kennen omdat die niet in het poepgaatje zit.
Deze week deed Yeşim Candan een StellaBergsmaatje in de Halsemabode. Yeşim is een schatje en was de ster van Corona-ontbijttelevisie, een zeer goed bekeken programma tijdens de lockdown. Ik maakte het met Rob Muntz en Willem Davids (we wonnen ooit de Nipkowschijf voor de radio met De Inburgerking). We hadden het regelmatig over seks en Candan was de specialist op het gebied van ondeugend speelgoed. Deze week ging de Turkse BN’er helemaal los in het Parool. Het is komkommertijd en dan scoor je met een kutverhaaltje.
De kop luidde: Mijn Marokkaanse vriendin leerde van haar oma hoe je je intieme delen goed wast – daar kunnen we in Nederland nog wat van opsteken.
En dan komt er een knallende opening (pun not intended).
La Candan: “Hoe was jij eigenlijk je vagina?” vroegen een paar biculturele vriendinnen laatst out of the blue toen we op een terras op de Nieuwmarkt zaten. Binnen een paar seconden veranderde ons kabbelende terrasgesprekje in een masterclass vrouwelijke hygiëne. Mijn Marokkaanse vriendin vertelde hoe haar oma haar in de hamam had geleerd hoe je je intieme delen goed wast en verzorgt. Dat gebeurde niet alleen met toiletpapier, maar ook altijd met water. Net als in veel mediterrane huishoudens had ze een bidet. Een Nederlandse vriendin op het terras, die verloskundige is, knikte instemmend: “De schoonste vagina’s die ik zie, zijn vaak die van Marokkaanse vrouwen.” Mijn andere vriendin haalde haar schouders op. “Logisch, we douchen vaak twee keer per dag en na elk toiletbezoek spoelen we na met water.”
Ik vermoed (ik weet het wel zeker) dat het hele tafereeltje uit de doos van juffrouw Candan komt en dus van A tot Z gefabuleerd is. Het zou zo maar met AI geschreven kunnen worden, en in het geval van de stercolumnist van Het Parool (hoi Theodor) wordt een tekst dan alleen maar beter. Denk maar aan Lale Gül en andere schrijvende algoritmes.
Ik wilde schrijven: uit de duim gezogen, maar vond doos wel geestig in deze context. Uit de gebeurtenissen die nooit gebeurd zijn: de Nederlandse vriendin op het terras, die verloskundige is. Dat doet mij denken aan Nederlandse hoernalisten die een paar dagen op snoepreisje naar Israël gaan voor "reportages", hun hotelkamer niet verlaten, zich klemzuipen in de hotelbar en dan “de 20-jarige tapijtverkoper Mohammed in de oude stad van Jeruzalem” citeren, en de zakenman die veel door het Midden-Oosten reist maar liever anoniem blijft.
Yeşim Candan is erg van de verbinding en werkt naar een hoopvolle uitsmijter toe, via nog wat prietpraat over gestoomde kutten: “In Nederland zie ik steeds meer salons die zich richten op de intieme verzorging van vrouwen, waar je bijvoorbeeld je vagina kunt laten stomen – de behoefte aan frisheid en een goede verzorging is er dus wel degelijk. Alleen praten we er nauwelijks over. Althans, ik niet met mijn Nederlandse vriendinnen. Dat staat in groot contrast met mensen die denken dat islamitische culturen altijd maar preuts zijn als het om het vrouwelijk lichaam gaat – bijvoorbeeld vanwege landen waar kledingvoorschriften gelden en vrouwen hun haar en lichaam moeten bedekken. Terwijl vrouwen in hamams juist zonder schaamte of seksualisering met elkaars lichaam bezig zijn, en kennis delen over vrouwelijke hygiëne. Misschien kunnen we op dat vlak nog wat van elkaar leren. Soms begint dat niet met een politiek debat, maar met een onverwachte vraag op een Amsterdams terras.”
Ik wil eigenlijk helemaal niks leren over het al dan niet propere vagijn van Candan, en ook niet die van Stella, en ook niet van een willekeurige mohammedaanse dame. Ik wil alleen dit kwijt: ik heb wel eens kennis gehad aan een Marokkaanse juffrouw, en na de nodige petting deed ik heel vluchtig en sneaky de vistest. Bij de vistest strijk je heel voorzichtig even over de derde oksel, ruik je aan je vinger en denkt dat: yummie wat lekker, dit smaak naar meer, dit riekt naar de hemelsche fruitige gaarde, het paradijs zoals beschreven in de Heilige Qur’aan. Of je denkt aan die grap van die blinde man die langs de viskraam op de Albert Cuijp loopt en zegt: “Goedemorgen, dames!”
De juffrouw in kwestie heb ik heel discreet het nummer van de gratis SOA-kliniek gegeven, en ik verdween met de stille trom, als een vampier die doodsbang is voor het ochtendgloren. Ze riep nog wel: “En mijn 100 euro dan?”
De moraal van dit verhaal: de islam mag dan wel de meest hygienische sekte van de hele wereld zijn, maar doe altijd even de vingertest van ome Tuur!
