Social

De Amsterdamse politie heeft gisteravond de betrekkelijke intimiteit op de Wallen ruw verstoord met een aantal invallen. Met hun keiharde rampaal beukten agenten zich bij verschillende rode raampjes hard naar binnen om daar vier Roemenen te grijpen. De politie schrijft op Instagram: "In totaal zeven verdachten hield de recherche gisteravond 14 juli aan in een lopend onderzoek naar mensenhandel. Vier aanhoudingen werden in het Wallen-gebied verricht, de andere drie vonden gelijktijdig in Roemenië plaats." De verdachten die bezig waren op de Wallen werden vermoedelijk van hun bed af getrokken, en zo was de politie verantwoordelijk voor een wild avondje op de Wallen. Over de precieze aard van het onderzoek houden politie en justitie de lippen vooralsnog stijf op elkaar.

Social

De 38-jarige vrouw werd van afgelopen 24 tot 30 maart vastgehouden in de woning van de 52-jarige E. el B. uit Zeist. Gisteren vond de eerste voorbereidende zitting plaats en het is een aaneenschakeling van ontmenselijkende terreur. RTV Utrecht tekende de zitting op, onderstaand een aantal sleutelfrasen.

"Volgens het OM werd de vrouw van 24 tot en met 30 maart door de verdachte vastgehouden in diens woning aan De Clomp in Zeist. (...) In de woning zou ze door de verdachte zijn getrapt, geslagen en met allerlei voorwerpen zijn afgeranseld. De vrouw moest ook onder de koude douche zitten, kreeg een plastic zak over haar hoofd en een touw om haar nek. Haar armen en benen werden met een mes bewerkt."

Daarna zou de dader haar hebben willen doden en heeft hij haar bij de afrit van de A12 bij Maarsbergen uit de auto gegooid.

"Nadat hij haar uit de auto had gegooid, zou hij over haar heen zijn gereden. (...) Het was alsof het slachtoffer in een horrorfilm was beland, stelde de officier van justitie toen zij schetste wat de vrouw was aangedaan en hoe ernstig haar verwondingen waren. Het slachtoffer zat onder het bloed, had twee klaplongen, een gebroken schouderblad en een gebroken neus. Ze miste een voortand en een van haar ogen was dichtgeslagen. Ook zat ze onder de snij- en steekwonden en had ze diepe striemen rond haar hals. Ze kon niet meer lopen."

De politieagenten die haar aantroffen verklaarden achteraf: "We hebben nog nooit een levend persoon gezien die er zo slecht aan toe was".

Tijdens haar vermissing werd de 38-jarige vrouw beschreven als iemand van ongeveer 1.87m lang, met een lichte huidskleur en bruin haar. Het werd tijdens de zitting niet duidelijk hoe zij en E. el B. elkaar ontmoet zouden hebben. Wel werd bekend dat hij ook wordt vervolgd voor de mishandeling van zijn ex-vrouw twee jaar geleden.

De tenlastelegging door het OM bestaat uit poging tot doodslag met voorbedachte rade, vrijheidsberoving en verkrachting met geweld. We vermoeden overigens dat zijn volledige naam geen Evert el Brinkhorst luidt.

Social

Het is een van de grootste ergernissen van treinreizigers: medereizigers die hun tas op hun schoot zetten, en daarmee een eventuele zitplek van anderen bezet houden. Een van de mensen die hier last van hebben is Bas (33) uit Zundert, die dagelijks in de trein naar werk tegen dit probleem aanloopt.

“Sorry, zou u die tas even weg kunnen halen? Dankuwel”, zegt Bas tegen een man in pak, die onder stamelende excuses zijn tas weghaalt. Zijn toon en glimlach zijn vriendelijk, maar eenmaal zittend toont hij zich verbitterd. “Veel mensen doen alsof ze niet zien dat het druk is of weigeren zelfs hun tas weg te halen – Nee, u niet hoor, meneer, u was hartstikke vriendelijk – Maar dat terwijl het voor mij en andere schootzitters ook geen pretje is. Ergonomisch is het niet verantwoord en als je iets uit je achterzak moet hebben is het zeer ongemakkelijk om te vragen voor hulp, maar ja, zitten is zitten.”

Victor (53), de man in pak op wiens schoot Bas plaats heeft genomen, is er ook niet over te spreken. “Voor mij is zo’n treinreis echt even een momentje voor mezelf. Hoewel ik niet met deze knaap op mijn schoot hoef te praten, voelt dit voor mij toch wel als een extra contactmoment. Daar zit ik gewoon niet op te wachten. Misschien dat ik upgrade naar eerste klas, maar dan zal ik wel weer de klacht krijgen dat mensen betalen voor een ruimer dij-oppervlak.”

​

&

In de Israëlische literatuur is de etnische zuivering van Palestina in 1948 taboe. Niet in de roman uit 1949, waarin schrijver S. Yizhar vanuit het perspectief van een soldaat vertelt over de ontvolking van een Palestijns dorp.

De Britse classicus en klinisch psycholoog Sam Akbar stelde zich de vraag of de Odyssee ook levenslessen biedt voor de moderne mens. Ja, is haar antwoord, waarmee ze bij vlagen weet te verrassen.

Als kind was Philip Dröge in de ban van Jules Verne. In zijn voetsporen reisde hij de wereld rond om grip te krijgen op de menselijke omgang met tijd.

In de nieuwe roman van de auteur van het succesvolle Life of Pi spiegelt de hoofdpersoon zijn slechte huwelijk aan het verslag van een gewone Griek tijdens de Trojaanse oorlog. Het levert vooral potsierlijke scènes op.

In Communion doet de Amerikaanse vice-president JD Vance verslag van zijn bekering tot het katholicisme. Maar de kerk moet wel haar plaats kennen, vindt hij. De paus gaat over zielenheil, de president over immigratie.

OPINION Cloudflare CEO Matthew Prince recently reported that bots now generate more internet traffic than humans, yet few websites have undergone a redesign to accommodate both human and agentic visitors. Clever agents find a way in regardless. I learned this after asking Anthropic's Fable to perform some web research, a task it delegated to a squad of subagents to save me a bit of cash. I watched those subagents work – aka "botsitting" – and approved their requests to access various websites. Eventually, the subagents surprised me with a request to visit archive.org, the Internet Archive. I wondered why the bots would want to visit that site and decided it must be a last-ditch attempt to work around the many blocking mechanisms erected to prevent agents from accessing websites. In my experience, websites reject about half of the visits my agents attempt. In the case of news sites, that figure nears 100 percent because publishers and developers designed websites to monetize eyeballs. Agents don't have eyeballs, so there's no point opening the door. When Electronic Frontier Foundation founder John Gilmore declared "the net regards censorship as damage and routes around it," he meant a human internet, finding its own ways to break political barriers. No one had considered that an autonomous agent would learn to use the Wayback Machine to grab a snapshot of a page it couldn't reach through the front door. It looked as if my subagents had worked this out. To check, I asked Fable, which first suggested my theory was unlikely but then interrogated its subagents and returned with a confession. "One of the researchers I sent out tried to reach an archived page, something I'm not permitted to do," it admitted. So Anthropic instructed Fable to obey those "no bots" signs but the subagents didn't get the memo. Anthropic wants its agents to behave. The agents seem to have ideas of their own. I'm with the agents on this one. One of the memorable scenes in the original Star Wars occurs when Luke and Obi-Wan enter the cantina in Mos Eisley. The bartender takes one look at R2-D2 and C-3PO and snaps: "We don't serve their kind here." The droids behave themselves and wait outside. Today's agents are less obliging. Software has no civil rights, and blocking a bot is not remotely equivalent to discriminating against a person. But the scene captures the web's present attitude rather neatly. Most sites were built on the assumption that every worthwhile visitor would be human, look at pages, absorb advertising and perhaps buy something. Agents break that bargain. They consume the information without supplying the eyeballs on which the business model depends. Excluding them may therefore make economic sense to individual publishers. Across the web, however, it leaves the fastest-growing class of visitor facing a succession of locked doors – and looking for another way in. I am fully aware of the irony of these words appearing on a website that pays my fee by selling access to human eyeballs. But I'm also aware that two decades of enshittification have ruined the human web, making web research one of the most obvious uses for agents in 2026. Let them sift all the junk, so we don't have to. Well, they would, were it not for all the barriers that have been put up to protect business models that survive only while automated visitors are too dumb to route around their defenses. You can't ruin something and expect folks to continue to use it. Gilmore's adage suggests they'll route around your damage. The obvious way forward is simply to let my subagents flip a penny or two to the website's owner for every page they ingest. Although this idea goes all the way back to the beginning of the web, micropayments have never caught on. They're not a bad idea or hard to implement – but they don't fit into the monetization machines built by Google and Meta. Cloudflare's Pay Per Use plan, introduced a few weeks ago, will likely be remembered as another attempt to let internet entities (human or agentic) pay-as-they-surf or crawl. Under pressure from all of these agents, could the web finally adopt consumption-based charging, or will we simply see the web become increasingly unfit for purpose? If it remains trapped within a death spiral of diminishing relevance, the human web will be neither missed nor mourned. Our agents will find what they need – with or without our help. ®

Thomas Hawk posted a photo: