/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2026/07/13075111/130726VER_2035161121_machado.jpg)
There were thousand tickets in the backlog, and I was on the trail of a weird printer issue. I had a suspect, but that wasn't enough to close the ticket. I'm Anonymous. This is my story.
Whenever you hit the Print button, a request launches into the ether. “Print one copy of this file, double-sided.”
But you can’t just chuck it out there aimlessly. You gotta tell it where to go. So that’s why we have Internet Protocol, or IP. Every computer, every printer, every device on every network has one or more IP addresses for different operations. They’re just like the address you scribble on the envelope holding Grandma’s Christmas card. Send your print request to the right IP, and you’re in business. Send it to the wrong IP, and they’ll be shaking their heads on the other end. “Print? But all I know how to do is tell you the weather!”
As for what happens next, you’re at the mercy of the program’s error handling. If you’re lucky, they’ll send a detailed error message. If you’re not, they could ignore you, act up in weird ways, or completely self-destruct in a violent crash.
I was neck-deep in a Tech Support ticket concerning a printer in Human Resources. Not only was Grandma’s Christmas card landing in Pluto, the Plutonians were writing back, in the form of mysterious complaints that were nothing like the documents the printer had been tasked with.
My troubleshooting hadn’t shot much trouble at all, so I’d bugged some friends for ideas. Reynaldo had been reminded of an old, retired HR program for logging anonymous employee complaints. While our developer friend Megan quit our icy outdoor break spot to dig up dirt from the software side of things, Reynaldo and I went to his cubicle to trace IPs. He suspected a conflict … and that’s just what his command-line requests revealed. We leaned over his laptop together, studying a couple of terminal windows and their cryptic output to his even-more-cryptic inputs.
“Whenever that printer got set up in HR, it received an IP that was already in use by this server—” he jabbed an index finger at the relevant part of the screen “—which is apparently still up and running, even though I swear it was decommissioned.” Reynaldo frowned. “Who wants to bet that stupid complaint program has some kind of ability to print cached complaints?”
I frowned, too. “We won’t know for sure unless Megan digs something up.”
Reynaldo flashed me a look of pure cynicism. It wasn’t an indictment of Megan’s skill, more skepticism toward the idea of anyone having properly documented this mess. We had better odds of hitting a billion-dollar jackpot.
I sighed. “It’s an easy workaround, at least: assign the printer a new IP. But we’ve got bigger problems here. Why’s this zombie server still up and kicking? Why’d an IP conflict ever occur in the first place?”
“Don’t get me started on our FUBAR IP allocation and tracking.” Reynaldo’s lowered voice contained plenty of venom. “We’re talking multiple pools to track, multiple spreadsheets that have to be manually edited. Problems that are easy enough to fix! Why spend money on honest-to-goodness network management software?”
Short-term budgeting preventing long-term improvements: a damned shame we’d both seen all too many times. Being a tech support drone, having an innate desire to help that no amount of baloney could stamp out, I once more found myself longing to fix the unfixable.
“In my ticket notes, I’ll make noise about a more permanent solution,” I said. “At the very least, some bigwig oughta leap at the chance to save 3 cents of electricity a year by putting the complaint-spewing server out of its misery.”
I’d already resolved to contact Leila, the new head of HR, about this ticket. She needed to hear about Hothead, the manager-type who, in a fit of frustration, had taken a hair dryer to the same printer and nearly trashed it. I could also tell her about these lingering network vulnerabilities that would continue causing problems for everyone down the line.
I decided to do it without telling Reynaldo. I had the feeling that if I let him in on it, his eyes would roll clear out of his skull.
Working from Reynaldo’s cube, I assigned the HR printer a new IP address and once again cleared its queue. Then I sent Tony, the ticket holder, a private message asking him to give printing another go. I felt pretty good about his chances, but I’d wait for him to give me the all-clear before closing the ticket.
With the messaging app still open on my phone, I saw that Megan had invited me to drop by her cube. From Networking Central, I hoofed it up to Developers’ Row.
Megan’s cube was a familiar spot filled with bright, cartoony posters and figurines, the only splashes of color for miles. The titles and characters drew blanks in my over-the-hill brain. I kept meaning to ask her what they were, why she liked them. Another time, maybe. I found her with her back toward me, leaning intently in her swivel-chair toward the single monitor over her laptop docking station.
“Now a good time?” I asked under my breath.
She whirled around, tense, then relaxed with a smile, her gaze livelier than I’d seen it in a while. She picked up a small external memory stick from her desk to proffer my way. “That’s the HR application’s source code!” she murmured in conspiratorial fashion. “Guess where it came from?”
I smirked. “I know the answer should be ‘a code repository,’ but in this joint, that’s asking too much.”
“You’re right!” she replied. “It was never in a repo, never in source control. It lived and died on one dev’s local machine, a dev who retired way before I got here. His successor hung onto all the old code from that guy’s machine, just in case. But yeah, we don’t officially support the application anymore.”
Megan turned around, using her keyboard to tab over to an open window in a code editor. From over her shoulder, I saw line after line of an archaic programming language that the Egyptians might’ve used to build the pyramids.
“This code’s an undocumented disaster,” she said.
“There was an IP conflict at that,” I told her. “The print requests were going to a server that’s still running this thing. We assigned the printer a new IP, but the mystery server remains a head-scratcher.”
“I’ll trace through and figure out what it does when it gets a print request. Improve its error-handling in general,” Megan promised, more excited than daunted by the prospect. “I mean, if it is still up and running, I could tweak, recompile, and redeploy it so it doesn’t—”
Insistent metallic knocks sounded behind us. “Excuse me!”
It was the sort of pointed voice that somehow ignored your ears and stabbed into your gut instead. Megan froze, tense. I turned to find a woman at the threshold with the bearing of a vindictive hall monitor, rapping a fist against the cube’s bare metal frame.
She leveled a withering frown at Megan. “I was hoping for a status update on the Hewville refresh! Did I hear you say you were planning to work on something else?” The question sounded more like a threat.
This had to be Megan’s boss. Megan remained tense from head to foot. “I—”
“I need you to focus on your assigned projects. The things you can actually bill your time against.” After delivering the condescending reminder, the boss’ glare shifted my way. “And you are?”
I shoved unease aside and put on the game face I’d spent decades perfecting. “Tech Support. I meant no harm, ma’am. I was just asking Megan for help with an open support ticket.”
“She doesn’t have time for that!” the boss scolded. “If you truly need help from this department, then you must escalate your ticket through the proper channels.”
I already knew how that went: pulling together screenshots, logs, and other detailed information, only to receive half of a sentence fragment a few days later, asking for something I’d sent with the first message. In this case, I knew someone would just wag a finger at me about the HR application being out of support. Thanks but no thanks.
Megan struggled to muster one last defense. “This program’s still running on a server somewhere!”
“For changes to existing code, the proper procedure is to file a formal change request through the Project Management Team. The PMT will create a billing code and assign appropriate resources, if they deem it a proper use of development time.” The boss then looked at me like I was a used tissue she was ready to throw in the trash. “If that’s all, I suggest you head back to Tech Support, Mr. … ?”
No way was I handing her my name on a platter. I tried to glance Megan’s way, but she was staring at her lap. I felt bad leaving her in that lurch, but staying would only make things worse for the both of us.
“Later,” I said, both a goodbye and a promise.
I got the hell out of Devsville, slipping down flight after flight of stairs with a lead weight in my chest. For a moment, Megan had brightened in the face of a collaborative challenge. I’d felt a little more alive, too.
Thank God someone had been there to make sure no one helped each other.
The same sicknesses plagued the joint year after year. Almighty budgets. Status quo worship. Hierarchy and miles of red tape. Promising young people like Megan had their spirits crushed, and schmucks like me just put their heads down. Still a huge pile of other support tickets waiting for me, after all.
The frustration and resentment, the desire to do something to fix this, burned in my chest like a bonfire.
Back at my desk, I found a message from Tony confirming the new printer was behaving at last. Bolstered by my friends’ findings, I closed his ticket with notes about how the resolution was only a band-aid on a gaping wound. I messaged Megan, too, thanking her for trying.
And with that emotional bonfire still raging, I settled in and typed out a long email to Leila, detailing in full the most recent shenanigans I’d been a part of.
By the time I finished, I had one bit of good news: Aggie, my old mentor who’d turned manager a few years back, had accepted my meeting request to meet the next afternoon.
She wasn’t my boss, which meant it was still safe to vent her way. I had every intention. My resentment would no longer let itself be buried under this or that technical hiccup. It was insisting upon action.
The next day, I walked to the downtown coffee shop well ahead of the appointed time, glad to have the excuse to be somewhere else. Bought myself a drink and sat down where I could watch the door.
Five minutes late turned into ten … then twenty. No Aggie.
It was totally unlike her. Sure, she’d canceled last-minute before, but she’d always got in touch with me to let me know.
Caffeine jitters fueled a fear I couldn’t shake off. I sent PMs and left voicemails on her cell and work phones, asking her to respond when she could. Back at work, I asked around the department, including my boss.
She’d been AWOL the whole day. No one knew what was up.
Hours of work still stretched in front of me. I could barely sit in my chair, much less look at my monitor.
Just call me, Aggie, I willed, staring at the cell phone clutched in my hand.
She didn’t. Not that afternoon, not that evening. Beneath my fear was this strange gut feeling, this knowing sense that my worries were justified. It was crazy, but there was no talking myself out of it.
Early the next morning, they roped the whole department into the big conference room. Nobody knew what was going on until a small, ashen group of managers, directors, and directors of directors filed to the front and called for attention.
I already knew, deep down, what was coming.
“We’ve we received some very unfortunate news,” one of the senior directors spoke. “Agatha Shaw … passed away in her home after a heart attack.”
A few gasps escaped the assembly. Otherwise, you could’ve heard a pin drop. Wide-eyed looks of shock surged through us like lightning.
Aggie.
My gut had known all along, but my brain still wasn’t having it. Somebody somewhere must have goofed up royal, I thought. Happens all the time in this joint. Aggie had more life and fight in her than I ever did. I—
“Those of you who reported directly to Ms. Shaw will report to Bill Watson for now,” the director continued. “Dismissed.”
The brass began showing themselves out.
The rest of us just sat there, too stunned to move. That’s it? I marveled. No memorial? No counseling? No time off? Not one drip of sympathy?
I could only look on helplessly as Bill Watson, my boss, walked right over to me. He put his hand on my shoulder, leaned over, and muttered into my ear: “My office.”
While my brain reeled, my feet stood me up obediently. They marched me right off to the next chair I dropped into, the one opposite the large desk in Bill’s office.
He settled in on his side. “It’s a real shame about Aggie. We’re screwed without her.”
I just sat there, still reeling.
”My manager is looking for someone to step up in a big way.” Bill nodded in my direction. “You’re ready. You deserve it. Her direct reports are reporting to me for now; over the next few months, I’m transitioning them to you. The promotion will follow, as soon as the next performance review comes around!”
We were just cogs in that joint. Never before had the point been driven home so viscerally. Righteous rage surged up from within, clearing my brain and shooting strength through my limbs. I jumped out of that chair and glared down at him. “Hell no! Find someone else!”
I got the hell out of there and dragged myself all the way home to collapse on my couch.
To be continued ...
[Advertisement]
ProGet’s got you covered with security and access controls on your NuGet feeds. Learn more.
jspeter9191 has added a photo to the pool:
In the afternoon at my village(Tallawong) sky, Sydney, Australia.
Jesus loves you.
Paardenforum Bokt, een van de oudste nog actieve internetcommunity’s van Nederland en België, heeft juridische problemen en zoekt daar hulp voor. Dat meldden Nu.nl en Tweakers onlangs. De stichting Paard Zoekt Baas eist dat Bokt bepaalde negatieve berichten over de stichting verwijdert, en om zich te verweren moet Bokt een advocaat inschakelen, wat ze niet kan betalen.
Eigenaar Bart legt in een forumpost uit:
Stichting Paard Zoekt Baas heeft Bokt.nl gedagvaard. Kort samengevat gaat de zaak over kritische berichten die gebruikers op Bokt.nl hebben geplaatst. De stichting stelt dat Bokt.nl daarvoor verantwoordelijk is, dat wij berichten sneller hadden moeten verwijderen en daarnaast is er een claim rondom een aantal afbeeldingen. …Inhoudelijk is er vast van alles van de claims van de stichting te vinden. Bij Tubantia staat een mooie samenvatting. Veel recensies over de stichting zijn te vinden op Trustpilot. Ouder nieuws hier.Bij de kantonrechter kan in dit soort zaken maximaal €25.000 aan schadevergoeding worden toegewezen. Omdat Stichting Paard Zoekt Baas nu inzet op een hoger schadebedrag, is de zaak doorverwezen naar de handelskamer. Daar mogen we niet meer zelf procederen: vanaf dit moment is een advocaat wettelijk verplicht.
Maar dat is hier niet het probleem. Als je je niet kunt verweren tegen een claim, dan houdt het bij de rechter snel op. Dus het kan gebeuren dat je verliest tegen een kansloze claim enkel omdat je geen advocaat een verweer liet indienen.
Frustrerend, vandaar de fundraiser om alsnog een advocaat in te kunnen huren. Wie dit leest: wil je ook doneren, net als ik?
Velen tipten me het bericht, en stelden dat dit een SLAPP rechtszaak is: een strategic lawsuit against public participation, oftewel een rechtszaak ingestoken om Bokt het zwijgen op te leggen. Zoals ik in oktober blogde, dat is in Europa omschreven als
gerechtelijke procedures die niet worden ingeleid om daadwerkelijk een recht te doen gelden of uit te oefenen, maar die als voornaamste doel het voorkomen, beperken of bestraffen van publieke participatie hebben, waarbij vaak misbruik wordt gemaakt van ongelijke machtsverhoudingen tussen de partijen en ongegronde vorderingen worden ingesteld.De sanctiemechanismen uit deze wet zijn niet denderend sterk: een proceskostenveroordeling of publicatie van het vonnis, tsja. In Nederland kan hiermee de conclusie worden onderbouwd dat een procespartij misbruik van recht maakt, zodat hun claim moet worden afgewezen. Maar het lastige blijft: de rechter moet dit bepalen en wie daar niet heen kan, krijgt geen gelijk.
Dus: doneren, alstublieft.
Arnoud
Het bericht 25 jaar oude internetcommunity Bokt heeft juridische problemen en zoekt hulp verscheen eerst op Ius Mentis.
CENTCOM schreef 3 uur geleden het volgende: "Op 12 juli voerde CENTCOM een nieuwe reeks offensieve aanvallen uit op Iran. Hierbij werden met precisiewapens tientallen doelen op meerdere locaties geraakt, met als doel het vermogen van Iran te ondermijnen om aanvallen te blijven uitvoeren op de internationale scheepvaart in de Straat van Hormuz. Strijdkrachten van CENTCOM vielen Iraanse militaire luchtverdedigingssystemen, kustradarinstallaties, raket- en dronecapaciteiten en kleine vaartuigen aan. Hierbij werden Amerikaanse gevechtsvliegtuigen, marineschepen, lucht-zelfmoorddrones en – voor het eerst – zee-zelfmoorddrones ingezet."
Opmerkelijk, CENTCOM spreekt hier opnieuw van "offensieve aanvallen". Dat deed het op 8 juli voor het eerst, daarvoor werd er (op 11 juni voor het laatst) steeds gesproken van "defensieve aanvallen". Kortom, sinds Trump het nieuwe Iraanse leiderschap weer "SCUM" vindt, is de taal aanvallend.
De IRGC claimt ondertussen dat het aanvallen heeft uitgevoerd op "de Prince Hassan-vliegbasis in Jordanië, een Amerikaans militair commandocentrum voor drones in Bahrein en vliegbases waaronder Ali Al Salem in Koeweit." Jordanië zegt dat het vier Iraanse raketten neergeschoten heeft en ook Koeweit zegt dat de luchtverdediging actief is, al noemen zij geen cijfers.
Afijn, een schermutseling ter ere van de gisteren plotseling overleden Lindsey Graham, die overigens onmiddellijk reïncarneert als het vijfde kind van Ben Shapiro. Wij gaan weer eens live.
Welkom terug Lindsey Graham
SocialHoudt onze inlichtenvloot in de lucht!
OPINIE - Vertel de mannen en vrouwen die onze vrijheid verdedigen in de Oekraïense loopgraven niet dat er geen AI-race gaande is. Hun leven hangt af van door AI bestuurde drones. Zijn de critici van AI daarmee af? Nee, ze helpen ons de juiste race te kiezen. Een gastbijdrage van Richard Wouters.
Ik behoor tot de snel slinkende groep Nederlanders die nog nooit ChatGPT heeft gebruikt. Denken en communiceren wil ik niet uitbesteden aan een stochastische papegaai, die woorden aan elkaar plakt op basis van kansberekening. Ik troost me met de voorspelling van een Amerikaanse hoogleraar computerwetenschap dat mensen die boeken lezen en zélf schrijven van waarde zullen blijken tegen de tijd dat alle anderen hun brein gefrituurd hebben in AI-drab.
Mijn weerzin tegen AI wordt goed verwoord door de kritische techdenkers die ons waarschuwen om niet in het frame van een AI-race te stappen. Want dan worden alle spelregels voor AI een blok aan het been.
Maar telkens wanneer het over AI gaat, dwalen mijn gedachten af naar Oekraïne. Ruim vier jaar na de start van zijn grootschalige invasie is het Poetin nog altijd niet gelukt om het land te onderwerpen. Dat komt door de moed en veerkracht van de Oekraïners, maar ook door het vernuft waarmee zij een dronerevolutie hebben ontketend.
Dankzij de massale inzet van drones houden de Oekraïense frontsoldaten stand tegen een overmacht aan Russische soldaten, tanks, houwitsers en raketten. Het gebruik van onbemenste vlieg- en voertuigen – voor verkenning, aanval en verdediging, maar ook voor bevoorrading en evacuatie – spaart levens van Oekraïense soldaten. Aan de kant van de agressor valt inmiddels driekwart van de doden en gewonden door dronegeweld. Achter de frontlinie leggen drones voor de middellange afstand de Russische militaire logistiek lam. Lange-afstandsdrones slopen allengs de infrastructuur voor de olie- en gasexport waarmee Poetin zijn oorlogsmachine financiert.
AI speelt een steeds grotere rol in de drone-oorlog. Door AI ondersteunde software geeft commandanten een actueel overzicht van het slagveld. AI helpt dronepiloten om doelwitten te selecteren. Dankzij AI worden drones ongevoelig voor de stoorzenders van de vijand: zij vinden zelf hun weg naar het mikpunt. Drones vliegen nu ook in zwermen, waarbij zij onderling afstemmen welke drone zich op het doelwit stort – ook weer dankzij AI.
Ook de Russische drones worden slimmer en sneller. Dat dwingt Oekraïne om te blijven innoveren. Daarbij zullen drones almaar zelfstandiger opereren, met steeds minder menselijke controle – alleen al omdat Oekraïne dronepiloten tekort komt.
Moeten we ons er nu bij neerleggen dat anything goes bij de inzet van AI op het slagveld? Nee, maar de Oekraïners zijn de laatsten die we mogen verwijten dat ze AI in de strijd gooien. Verraden door Trump en alleen op afstand gesteund door Europese bondgenoten, zetten zij alles op alles om hun recht op zelfbeschikking te verdedigen. Hun vindingrijkheid en sneuvelbereidheid bepalen niet alleen of Oekraïne blijft voortbestaan, maar ook of democratie en recht kunnen overleven in een wereld vol agressieve autocraten.
Stempelmachine
“De toekomst van oorlog is autonoom”, voorspelt de Oekraïense defensieminister Mykhailo Fedorov. Maar vooralsnog staat de regering van Oekraïne de krijgsmacht niet toe om volledig autonome drones in te zetten, behalve voor testdoeleinden. In VN-verband erkennen Kyivs diplomaten de risico’s van dit soort drones, alleen al voor de eigen troepen en de burgerbevolking. Wanneer de VN spreken over het aan banden leggen van autonome wapens en van AI op het krijgstoneel, ligt Oekraïne niet dwars.
Israël doet dat wel. Tijdens zijn genocidale oorlog tegen Gaza gebruikte het Israëlische leger een AI-systeem, Lavender, dat duizenden doelwitten kon identificeren en lokaliseren. Bij het doden van één vermeend Hamas-lid nam het systeem tientallen burgerslachtoffers voor lief. Een van de militairen die Lavender gebruikte, zei daarover: “Ik besteedde aan elk doelwit 20 seconden, en dat deed ik elke dag tientallen keren. Als mens had ik geen enkele toegevoegde waarde, behalve als stempelmachine. Het bespaarde me veel tijd.”
Het afvuren van dodelijke wapens zonder betekenisvolle menselijke controle is een schending van het internationaal humanitair recht, zo wordt breed erkend. Daarom mag bijvoorbeeld het Defensiefonds van de Europese Unie niet worden aangewend voor de ontwikkeling van volledig autonome dodelijke wapens. Pakweg 130 landen hebben zich uitgesproken voor een mondiaal verdrag dat de inzet van autonome wapens aan nadere regels bindt. Maar naast Israël liggen ook de VS en Rusland dwars binnen de VN. Vooralsnog lijken niet-bindende richtsnoeren het hoogst haalbare voor de statengemeenschap.
Zulke richtsnoeren zijn niet per se krachteloos. Want niet alleen mensenrechtenactivisten en juristen maken zich zorgen over killer robots en AI-systemen zoals Lavender. Ook veel militairen die met AI werken, snakken naar maatstaven voor rechtmatig gebruik. Ze willen niet het risico lopen dat ze ooit ter verantwoording worden geroepen vanwege dodelijke missers van een AI-systeem dat voor zijn gebruikers een black box is – onnavolgbaar in zijn beslissingen.
Datzelfde geldt voor de ontwikkelaars van AI-modellen. “Stel je voor dat een drone een schoolbus vernietigt, en de enige verklaring die we voor die fout kunnen geven, is dat een AI-systeem hem daarheen heeft gestuurd”, zo verwoordt de New York Times hun nachtmerrie. Juist in de VS, waar de civiele rechtszaken over door chatbots veroorzaakte schade zich opstapelen, zou het verzet tegen ongebreidelde AI-oorlogsvoering wel eens kunnen groeien.
Daarmee zijn de dilemma’s nog niet de wereld uit. Wat te doen met een tegenstander zoals Rusland, die lak heeft aan recht en ethiek? Bij Helsing, een Duitse dronefabrikant die zich expliciet ten doel stelt om de democratie te verdedigen, zijn ze daarover duidelijk: “Democratieën moeten niet streven naar volledig autonome wapensystemen. Er moet altijd een mens bij betrokken blijven. Dat betekent soms dat de besluitvorming enigszins wordt vertraagd. Dat moet je compenseren met superieure technologie. Misschien een hogere hit rate, misschien snellere algoritmen.”
Superieure technologie blijft alleen superieur als je sneller innoveert dan je tegenstander. Dus toch een AI-race…
Kies de juiste race
Zijn de critici van de AI-race nu af? Nee. Zonder spelregels, zonder vertraging en bezinning, dreigt AI veel kapot te maken. “AI-gebruik verhindert aantoonbaar het leren van studenten en tast het vermogen tot kritisch denken aan”, zo waarschuwen 1700 academici. Dat ligt niet anders voor scholieren en oudere leeftijdsgroepen.
AI-chatbots praten ons naar de mond en geven zelden tegengas. Daardoor worden we asocialer, zo blijkt uit onderzoek.
Chatbots willen onze aandacht vasthouden, net als sociale media, maar dagen ons niet uit. De moeite die het kost om informatie te ordenen en te toetsen, een samenhangend betoog te schrijven, een onderbouwde mening te formuleren, je te verplaatsen in een gesprekspartner of geliefde en verschillen te overbruggen, die frictie neemt AI weg. AI dreigt ons gemakzuchtig, goedgelovig en narcistisch te maken. Dat ondermijnt onze menselijke creativiteit, onze democratie, ons sociale weefsel, onze veerkracht en daarmee onze veiligheid. Zie hoeveel ellende één onbesuisde narcist in het Witte Huis kan aanrichten.
Voor onze militaire veiligheid hebben we niet per se gigantische AI-modellen nodig, à la ChatGPT, die hun data uit alle hoeken van het internet bijeenschrapen en met hun onstilbare energiehonger bijdragen aan een kokende planeet. Zulke modellen zijn kwetsbaar voor vervuiling, hallucinaties en manipulatie – een schoolbus wordt dan bijvoorbeeld een legervoertuig. De meest waardevolle data voor onze krijgsmacht zijn die welke Oekraïne op het slagveld verzamelt. Laat Europa een betrouwbare bondgenoot van Oekraïne blijven, zodat Kyiv die data met ons blijft delen.
De ene AI-race is de andere niet. We hoeven niet aan alle races mee te doen. De AI tools die onze militairen nodig hebben, moeten we onze kids niet in handen geven, of aanroepen voor relatieadvies. We moeten de juiste race kiezen.
Richard Wouters is projectleider bij Wetenschappelijk Bureau GroenLinks (binnenkort: Wetenschappelijk Instituut voor Solidariteit). Dit artikel verscheen eerder in De Helling.
In één oogopslag:
• 19.1°C · Bewolkt ☁️ | Min 18.2°C / Max 28.4°C
Verwachting voor vandaag:
• Min 18.2°C, Max 28.4°C (Bewolkt) ☁️, 🧭 1019.9 hPa ↘️ -2.6 hPa/24h, Windsnelheid: 19.8 km/u (5.5 m/s), richting: ↙ 34°
Uurlijkse voorspelling voor de komende 12 uur:
• 08:00: 19.6°C (Bewolkt) ☁️, 🧭 1022.5 hPa ➡️ 0.0 hPa/1h, Windsnelheid: 13.3 km/u (3.7 m/s), richting: ↙ 44°
• 09:00: 20.6°C (Bewolkt) ☁️, 🧭 1022.1 hPa ➡️ 0.0 hPa/1h, Windsnelheid: 13.0 km/u (3.6 m/s), richting: ↙ 31°
• 10:00: 22.0°C (Zonnig) ☀️, 🧭 1022.0 hPa ➡️ 0.0 hPa/1h, Windsnelheid: 13.7 km/u (3.8 m/s), richting: ↙ 32°
• 11:00: 23.4°C (Licht bewolkt) 🌤️, 🧭 1021.8 hPa ➡️ 0.0 hPa/1h, Windsnelheid: 12.6 km/u (3.5 m/s), richting: ↙ 36°
• 12:00: 24.9°C (Licht bewolkt) 🌤️, 🧭 1021.2 hPa ↘️ -0.6 hPa/1h, Windsnelheid: 11.9 km/u (3.3 m/s), richting: ↙ 35°
• 13:00: 26.2°C (Zonnig) ☀️, 🧭 1020.7 hPa ↘️ -0.5 hPa/1h, Windsnelheid: 12.2 km/u (3.4 m/s), richting: ↙ 36°
• 14:00: 27.4°C (Zonnig) ☀️, 🧭 1020.4 hPa ➡️ 0.0 hPa/1h, Windsnelheid: 12.2 km/u (3.4 m/s), richting: ↙ 31°
• 15:00: 28.4°C (Zonnig) ☀️, 🧭 1020.0 hPa ➡️ 0.0 hPa/1h, Windsnelheid: 13.0 km/u (3.6 m/s), richting: ↙ 42°
• 16:00: 28.4°C (Zonnig) ☀️, 🧭 1019.2 hPa ↘️ -0.8 hPa/1h, Windsnelheid: 16.2 km/u (4.5 m/s), richting: ↙ 50°
• 17:00: 28.4°C (Zonnig) ☀️, 🧭 1018.7 hPa ↘️ -0.5 hPa/1h, Windsnelheid: 14.8 km/u (4.1 m/s), richting: ↙ 41°
• 18:00: 28.4°C (Zonnig) ☀️, 🧭 1018.2 hPa ↘️ -0.5 hPa/1h, Windsnelheid: 14.0 km/u (3.9 m/s), richting: ↙ 34°
• 19:00: 28.2°C (Zonnig) ☀️, 🧭 1018.0 hPa ➡️ 0.0 hPa/1h, Windsnelheid: 14.4 km/u (4.0 m/s), richting: ↙ 30°
Voorspelling voor de komende dagen:
• dinsdag 14 juli: Min 19.6°C, Max 30.6°C (Bewolkt) ☁️, Kans op neerslag 5%, 🧭 1018.6 hPa ↘️ -1.3 hPa/24h, Windsnelheid: 24.8 km/u (6.9 m/s), richting: ↙ 45°
• woensdag 15 juli: Min 20.3°C, Max 29.8°C (Zonnig) ☀️, Kans op neerslag 1%, 🧭 1021.2 hPa ↗️ +2.6 hPa/24h, Windsnelheid: 17.2 km/u (4.8 m/s), richting: ↙ 50°
• donderdag 16 juli: Min 18.9°C, Max 27.6°C (Zonnig) ☀️, Kans op neerslag 4%, 🧭 1020.2 hPa ↘️ -1.0 hPa/24h, Windsnelheid: 12.8 km/u (3.6 m/s), richting: ↙ 35°
• vrijdag 17 juli: Min 18.2°C, Max 27.2°C (Bewolkt) ☁️, Kans op neerslag 20%, 🧭 1013.9 hPa ↘️ -6.3 hPa/24h, Windsnelheid: 19.4 km/u (5.4 m/s), richting: ↓ 345°
• zaterdag 18 juli: Min 17.6°C, Max 21.8°C (Bewolkt) ☁️, Kans op neerslag 14%, 🧭 1017.4 hPa ↗️ +3.5 hPa/24h, Windsnelheid: 16.9 km/u (4.7 m/s), richting: ↘ 335°
• zondag 19 juli: Min 16.9°C, Max 20.8°C (Bewolkt) ☁️, Kans op neerslag 6%, 🧭 1022.2 hPa ↗️ +4.8 hPa/24h, Windsnelheid: 15.0 km/u (4.2 m/s), richting: ↘ 337°
Details:
• 🌡️ Huidige temperatuur (om 07:15): 19.1°C (Bewolkt)
• 🤚 Gevoelstemperatuur: 19.3°C (+0.2°C)
• 💨 Windsnelheid: 14.4 km/u (4.0 m/s), richting: ↙ 47°
• 🌬️ Windstoten: 28.1 km/h (7.8 m/s)
• 💧 Luchtvochtigheid: 75%
• 🧭 Luchtdruk: 1022.5 hPa ↘️ -0.5 hPa/3h
• 👁️ Zichtbaarheid: 17.1 km
• ☀️ UV-index: 0.9
• 🌅 Zonsopgang: 05:38 · 🌇 Zonsondergang: 21:57
Luchtkwaliteit:
• AQI: 26 🟢 (Goed)
• PM2.5: 7.9 μg/m³
• PM10: 12.1 μg/m³
Gegevens geleverd door Open-Meteo
#Rotterdam #Meteo #MeteoBot #MeteoNetherlands #OpenMeteo #FediMeteo