De douane heeft vorige week vrijdag ruim 277 duizend illegale vapes gevonden in een loods in Rotterdam. De verboden vapes lagen in het magazijn van een expeditiebedrijf, dit is een bedrijf dat transport van goederen organiseert zonder dit vervoer zelf uit te voeren. De Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) spreekt van een recordvangst.

How long did you have to wait? Perhaps you are in a queue now. Tell us your experience

The EU has rejected calls to suspend its biometric border checks despite warnings from airports, airlines and ports that the system could lead to long queues and delays during the peak summer holiday season. MPs in the UK have also warned of potential disruption at the Port of Dover as holiday traffic builds.

We would like to speak to people who have been affected by the new system. Tell us about your experience – has the new system worked well or have you experienced delays? How long did you have to wait? What did you do to pass the time? Or maybe you are in a queue now? Tell us your experience.

Continue reading...

His byelection stunt shows he is clearly rattled by a perilous position. Wildcards rarely endure: his future is behind him

Britain’s politics was never so weird. First, the people of Makerfield choose who should be the new prime minister. Now the people of Clacton are to confirm the man who is currently his most popular challenger. Nigel Farage’s Reform UK is still running ahead of all other parties, and he is ahead of all other current leaders. It would be foolish to underestimate him.

Farage is a cut above the normal populist upstart. His image as the amiable duffer in the golf club bar was once that of a traditional Tory backbencher. He took to Brexit not as an economic theoretician but as a flag-waving nationalist. He exploited race as a populist issue, coded as immigration, but had little interest in any wider political programme. Brexit to him was simply a mid-career adventure.

Simon Jenkins is a Guardian columnist

Continue reading...

A goalkeeper with 27.5m Instagram followers and a forward whose future is opaque make our team of players looking for new clubs

As late bloomers and cult heroes go, few have made an impact on a World Cup quite like the goalkeeper who first defied Spain’s attackers and, after Cape Verde’s qualification for the knockouts, reduced Lionel Messi to a single goal. Vozinha departed Chaves in Liga Portugal 2 at the end of last season, having previously played in Cyprus, Slovakia and Moldova. With 27.5m Instagram followers, he would be a social media marketer’s dream, as well as a handy goalkeeper with a taste for the big occasion.

Continue reading...

Nog één assist en WK-debutant Michael Olise evenaart het record van de Braziliaanse legende Pelé. Wie is de geboren Londenaar die zo bepalend is voor het Franse elftal dat donderdag de kwartfinale tegen Marokko speelt?

De staat heeft afstandsmoeders, -vaders en afgestane kinderen onlangs excuses aangeboden. Die waren zo geformuleerd dat ze de overheid niets kosten en nergens toe verplichten, stellen Christel Don en Lisa Loeb.

​De parlementaire enquêtecommissie die het coronabeleid in Nederland onderzoekt heeft vandaag onder anderen Maurice de Hond verhoord. De commissieleden waren reuze benieuwd naar de visie van de malafide opiniepeiler.

"Meneer De Hond, dank voor uw komst", zei commissievoorzitter Daan de Kort. "We hebben uw stem tijdens de pandemie nauwelijks gehoord, terwijl u als eigenaar van een website ongetwijfeld interessante ideeën heeft over virologie. Brandt u vooral los."

De Hond bleek vervolgens zeer kritisch te zijn op het overheidsbeleid rondom corona. Volgens hem had er meer geluisterd moeten worden naar hem. De commissie vond dat een wijze les.

"Tot slot: is er nog iemand die u ongefundeerd van moord wilt beschuldigen?" vroeg De Kort. "Nee? Een volgende keer wellicht. Dank voor uw hulp."

​

&

Het IOC heeft de deur voor Rusland weer verder opengezet. Het Russische olympisch comité is voorlopig gerehabiliteerd, waardoor Russische sporters en ploegen weer richting internationale competities en uiteindelijk Los Angeles 2028 kunnen bewegen. Of dat straks ook weer met vlag, volkslied en nationale kleuren mag, moet nog worden beslist. Voorlopig heet het dus nog voorzichtigheid, maar laten we het voor het gemak ‘gewenning’ noemen.

Aan de oorlog is intussen niets wezenlijks veranderd. Rusland voert nog altijd een bloedige aanvalsoorlog tegen Oekraïne. De reden waarom Russische sporters en teams ooit werden geweerd, bestaat dus nog steeds. Alleen de bestuurlijke rek is eruit. De morele verontwaardiging heeft zijn houdbaarheidsdatum blijkbaar bereikt.

Het IOC zal wijzen op neutraliteit. Sport mag niet worden gegijzeld door politiek, heet het dan. Maar die neutraliteit werkt opvallend vaak één kant op. Oekraïense sporters trainen in een land waarvan sportfaciliteiten zijn verwoest, waar ploeggenoten en familieleden aan het front zitten of zijn omgekomen, en waar een gewone voorbereiding al een privilege is geworden. World Athletics gebruikte precies dat argument vorige week nog om de uitsluiting van Rusland en Belarus te handhaven: er is geen tastbare beweging richting vrede en de positie van Oekraïense atleten is ernstig beschadigd.

Het IOC kiest voor een andere logica. Niet de oorlog is doorslaggevend, maar de bestuurlijke vraag of het Russische olympisch comité juridisch nog buiten de deur gehouden kan worden. Daarmee verschuift het probleem van agressie naar procedure. De kernvraag wordt niet langer: wat betekent deelname van Rusland voor Oekraïne? De vraag wordt: kunnen we Rusland nog formeel tegenhouden?

Zo worden sancties vanzelf symbolisch. Eerst wordt er groot aangekondigd dat agressie consequenties heeft. Daarna komen de uitzonderingen. Eerst individuele neutralen. Daarna kwalificaties. Daarna teams. Daarna misschien weer vlaggen, kleuren en volksliederen. Iedere stap wordt gepresenteerd als technisch, beperkt en zorgvuldig afgewogen. Opgeteld ontstaat precies wat Rusland nodig heeft: normalisering.

Sport is voor autoritaire staten nooit alleen sport. Grote toernooien zijn decor, legitimatie en reputatiebeheer. Een land dat steden bombardeert, kan tegelijk op televisie verschijnen als nette deelnemer aan de olympische familie. De camera registreert geen loopgraven, maar warming-ups. Geen kapotgeschoten sporthallen, maar teamfoto’s. Geen deportaties, maar medaillespiegels.

Dat is de functie van sportswashing: niet ontkennen wat er gebeurt, maar het laten wegzakken in een stroom van ceremonieel, vlaggen, interviews en tranen op het podium. Rusland hoeft niet te bewijzen dat het veranderd is. Het hoeft alleen lang genoeg te wachten tot internationale bestuurders hun eigen principes gaan nuanceren.

De hardste les is niet dat het IOC cynisch is. De hardste les is dat zulke maatregelen blijkbaar zelden bedoeld zijn als echte drukmiddelen. Ze zijn nuttig zolang de publieke verontwaardiging nog groot is. Zo laten bestuurders zien dat ze “iets doen”. Zodra het ongemakkelijk wordt voor de kalender, de kwalificaties, de sponsors en het olympische verhaal van wereldwijde verbroedering, begint het terugkrabbelen.

Voor Oekraïne is de boodschap helder. Zelfs een oorlog op Europese bodem heeft in de sportwereld vooral tijdelijke gevolgen. Rusland mag stap voor stap terug naar het podium, terwijl Oekraïne buiten beeld de prijs betaalt.

De olympische beweging noemt zichzelf graag universeel. In dit geval betekent universeel vooral dat iedereen uiteindelijk weer welkom is, zolang de oorlog maar lang genoeg duurt, en de agressie is genormaliseerd.

DEN HAAG (ANP) - Oud-staatssecretaris Mona Keijzer (Economische Zaken) vond al lang voordat zij in september 2021 als dwarsligger uit het kabinet werd gezet dat de maatregelen tegen het coronavirus veel te ver gingen. Zij noemde in een verhoor door de parlementaire enquêtecommissie corona met name de beperking die eind 2020 werd gesteld aan het aantal aanwezigen bij uitvaarten.

"Dat is een van de zeven werken van barmhartigheid, de doden begraven", zei Keijzer geëmotioneerd. Zij vond het "ongelooflijk" dat dit aan banden werd gelegd. Zij zei dat zij vanaf de zomer van 2020 meestal aanwezig was bij kabinetsvergaderingen over corona, maar dat zij vaak grote moeite had met wat daar werd besloten. "Dus ik probeerde het ook allemaal een klein beetje bij me weg te houden."

Keijzer sprak haar bezwaren naar eigen zeggen wel uit, maar zag dat dit weinig verschil maakte. Zij sprak van "een knotsgekke tijd". Niet alleen de maatregelen vielen haar zwaar, maar ook de manier waarop het kabinet daarover communiceerde en hoe "mensen tegen elkaar werden opgezet".