A devastating account of living through the war in Ukraine won this year’s prestigious prize – with the longlist spanning everything from hurricanes to hauntology
Continue reading...The class politics of extreme heat are very real and very dangerous – but that doesn’t stop the billionaire press from peddling its agenda
Every time you think the idiocy has hit rock bottom, it discovers a new level. It turns out there’s an even deeper hole you can dig for yourself than climate-science denial: heat-stress denial. Across the billionaire press last week, columnists and leader writers minimised the health impacts of the heatwave, particularly in schools. Expect more of this next week, when temperatures are forecast to soar again.
An editorial in the Telegraph (which represents the newspaper’s view) titled “Hot weather alarmism treats the public like children” maintained that “unlike in the seventies, when people were largely trusted to look after themselves, officialdom now feels the need to lecture the public about the risks of hot weather at every opportunity”. Extreme heat warnings are issued and weather maps are “painted in an alarming red”. Outrageous! Instead of issuing warnings, the government should just trust people to “take the appropriate precautions”. We should all “learn to live” with it. Quite right too: whatever happened to the bulldog spirit of ignorance and needless death? Cricket, warm beer, excess mortality: these are the markers of national character.
Continue reading...From classical painting to video games, this survey of the taboo and the twisted won’t let you look away
Museums are damned if they do, damned if they don’t. Ignore the problems of the past and they’re criticised for being problematic. Rewrite their labels according to changing politics and they’re called preachy and woke. The fact is, history is filled with immoral art. But how do we know it when we see it? And what, if anything, should we be doing about it?
In her timely and punchy new book, the philosopher Daisy Dixon explores some of the most controversial artworks ever produced. She’s interested in how an artist’s character can influence their creations, and the harmful effects those creations can have on the world.
Continue reading...I thought I knew what it was to be a good citizen. But after seeing him scramble up a ditch, beaming with pride at his rubbish-filled bag, I realised what it actually involves
I’ve always thought of myself as a good person: a good citizen and a good member of my community – at least in the ethical sense of the word. I presumed being good required refraining from harming the world and the people within it. An example of this being that I never litter.
However, when I moved home to Staffordshire after graduating in the summer of 2025, my understanding of what it means to be a good citizen – what it means to be “good” altogether – changed significantly.
Continue reading...“Kiest u migrant A of B?” was de onderzoeksvraag. Een manier om bloot te leggen welke migranten burgers eerder accepteren. Opleiding, leeftijd, taalvaardigheid, religie, gezinssituatie, vluchtreden: alles kan worden gevarieerd, gemeten en netjes in grafieken gezet. En inderdaad, zulke studies kunnen iets belangrijks laten zien. Niet wat rechtvaardig is, maar wat mensen aantrekkelijk vinden.
Maar als je weet welke migrant het best verkoopt, ontstaat de verleiding om migratiebeleid daarop af te stemmen. De jonge, werkende, goed opgeleide migrant. De migrant die onze taal al spreekt. De migrant die cultureel niet te veel schuurt. De vluchteling met het begrijpelijke verhaal, het fotogenieke kind, de herkenbare wanhoop. De migrant die geen beroep doet op solidariteit, maar op sympathie.
Wie draagvlak wil behouden, moet weten waar dat draagvlak zit. Maar draagvlak is geen moreel kompas. Het kan net zo goed registreren waar onze vooroordelen, angsten en hiërarchieën zitten. Bovendien is draagvlak geen natuurverschijnsel. Het wordt gevormd door politieke keuzes, framing, media-aandacht, beleidstaal en jarenlange campagnes waarin migratie vooral als probleem, last of dreiging is gepresenteerd. Politiek hoort dus niet simpelweg achter de publieke opinie aan te hobbelen. Het is ook de taak van politiek om draagvlak te creëren voor wat juridisch noodzakelijk en moreel verdedigbaar is.
Daarbij wordt vaak gedaan alsof migratie vooral een humanitaire of culturele kwestie is, terwijl ze voor een groot deel gewoon door de markt wordt georganiseerd. Arbeidsmigranten komen niet omdat abstracte kosmopolieten dat zo gezellig vinden, maar omdat werkgevers personeel zoeken voor kassen, distributiecentra, slachterijen, bouwplaatsen, universiteiten, ziekenhuizen en huishoudens. De economie selecteert voortdurend migranten: gewenst zolang ze gaten vullen, ongewenst zodra ze zichtbaar worden als bewoners, buren of ouders met rechten.
Daarmee komt migratiebeleid dicht bij liefdadigheid. Niet bij rechten, maar bij gunst. We verwelkomen degene die het beste in ons zelfbeeld past: dankbaar, nuttig, herkenbaar, niet te boos, niet te vreemd. De ander, met hetzelfde recht op bescherming of verblijf, valt buiten beeld omdat hij minder goed in het verhaal past. Minder knuffelbaar. Minder verkoopbaar. Minder geschikt voor de campagnefoto.
Bij arbeidsmigratie kun je nog zeggen dat selectie onderdeel is van beleid. Staten maken keuzes over economische behoeften, sectoren en aantallen. Maar zelfs dat is vaak mooier geformuleerd dan het is. In werkelijkheid wordt veel selectie al vooraf gedaan door werkgevers, uitzendbureaus, sectoren met lage lonen en consumenten die goedkope producten en snelle bezorging normaal zijn gaan vinden. De staat doet vervolgens alsof hij boven de markt staat, terwijl hij die markt al jaren laat bepalen wie hier nodig is.
Bij vluchtelingen ligt dat anders. Wie bescherming nodig heeft omdat terugkeer gevaarlijk is, hoort niet afhankelijk te zijn van populariteit. De vraag is dan niet of wij iemand aardig, nuttig of cultureel nabij vinden. De vraag is of iemand gevaar loopt. Als het antwoord ja is, wordt onze voorkeur secundair.
In de discussie over dit onderzoek zit daarom een terechte waarschuwing: bij vluchtelingen is de keuze tussen migrant A en migrant B vaak een fictie. Het Vluchtelingenverdrag vraagt niet wie wij het meest sympathiek vinden, maar wie bescherming nodig heeft. Dat maakt het onderzoek mogelijk problematisch, maar niet waardeloos. Het kan juist blootleggen welke voorkeuren, angsten en reflexen meespelen in het publieke oordeel. Maar dan moet je die uitkomsten behandelen als diagnose, niet als selectie-instrument. Wie van zulke data een marketingmodel maakt voor migratiebeleid, verwart draagvlak met rechtvaardigheid. En daar ligt, in het huidige politieke klimaat, het gevaar. Want de kans is groot dat het zo gebruikt zal gaan worden.
Ik pleit hier niet voor een verbod op zulke studies. Ze kunnen laten zien hoe selectief onze empathie werkt. Het kan zichtbaar maken dat “humaniteit” vaak pas begint bij herkenbaarheid. De alleenstaande jonge man is daarbij vaak de minst aaibare figuur in het debat. Maar zijn lage sympathiescore zegt niets over de vraag of hij vervolgd wordt, oorlog ontvlucht of bij terugkeer gevaar loopt.
Ethisch gebruik betekent dus: blootleggen waar draagvlak discrimineert, niet discriminatie efficiënter organiseren. Gebruik de data om communicatie te verbeteren, zonder rechten afhankelijk te maken van populariteit. Gebruik ze om te begrijpen waar weerstand vandaan komt, zonder te doen alsof het onderzoek zelf al verklaart waarom die weerstand bestaat. Een voorkeurenonderzoek meet de uitkomst van publieke opinie, niet de politieke en maatschappelijke productie ervan. Juist daarom moet politiek meer doen dan registreren welke migrant het beste ligt. Zij moet uitleggen, begrenzen, corrigeren en verantwoordelijkheid nemen voor rechten die ook gelden wanneer ze electoraal slecht verkoopbaar zijn.
Want de echte test van een rechtsstaat is niet hoe hij omgaat met de migrant die iedereen graag wil helpen. Die test begint bij de migrant die niemand op een poster wil zetten, maar die wel gevaar loopt als hij wordt teruggestuurd.
Dank aan Emiel voor het posten van de link naar het Trouw-artikel in het Sargasso Café, en aan de reageerders daar voor de discussie. Een aantal punten uit die bijdragen is in dit stuk verwerkt.
Lees meer berichten op Sargasso
DEN BOSCH (ANP) - Huishoudens hebben tijdens de afgelopen hittegolf flink meer stroom verbruikt dan op koelere dagen door het gebruik van ventilatoren en airco's en doordat koelkasten harder moesten werken. Dat meldt energieleverancier Essent. In de avond was er zelfs een piek van 50 procent meer stroomverbruik. Dat is volgens Essent vooral te verklaren door airconditioners, omdat er daar de afgelopen jaren veel van zijn geĂŻnstalleerd.
Essent vergeleek het netto-elektriciteitsverbruik van klanten op 25 juni, toen het in De Bilt 32 graden werd, met dat op 16 juni, toen het met 23 graden ruim 9 graden koeler was. Essent zegt dat overdag het effect van temperatuur op het verbruik lastiger is te zien, omdat de hoeveelheid zonne-energie die huishoudens zelf opwekken en direct verbruiken sterk varieert. In de avond en nacht speelt zonneproductie nauwelijks nog een rol en is temperatuur de belangrijkste verklaring voor het hogere verbruik.
Huishoudens hebben tijdens de afgelopen hittegolf flink meer stroom verbruikt dan op koelere dagen door het gebruik van ventilatoren en airco's en doordat koelkasten harder moesten werken. Dat meldt energieleverancier Essent. In de avond was er zelfs een piek van 50 procent meer stroomverbruik. Dat is volgens Essent vooral te verklaren door airconditioners, omdat er daar de afgelopen jaren veel van zijn geĂŻnstalleerd.
Essent vergeleek het netto-elektriciteitsverbruik van klanten op 25 juni, toen het in De Bilt 32 graden werd, met dat op 16 juni, toen het met 23 graden ruim 9 graden koeler was. Essent zegt dat overdag het effect van temperatuur op het verbruik lastiger is te zien, omdat de hoeveelheid zonne-energie die huishoudens zelf opwekken en direct verbruiken sterk varieert. In de avond en nacht speelt zonneproductie nauwelijks nog een rol en is temperatuur de belangrijkste verklaring voor het hogere verbruik.
Het afschaffen van het zogeheten terugkeuren dreigt een flinke financiële en praktische strop te worden voor bezitters van caravans en campers in Nederland. Brancheorganisaties waarschuwen dat kampeerders en ondernemers daardoor klem komen te zitten tussen rijbewijseisen, trekgewicht en Europese regels.
Wat er speelt
Terugkeuren is een administratieve handeling waarbij de maximaal toegestane massa van een voertuig op papier wordt aangepast, bijvoorbeeld van 3650 naar 3500 kilo. Daardoor mag zo’n camper worden bestuurd met een gewoon B-rijbewijs en kan een caravan beter worden afgestemd op het trekvermogen van de auto. Het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat wil deze mogelijkheid schrappen, als onderdeel van een pakket aan maatregelen rond voertuigveiligheid en handhaving.
Wie worden getroffen
Volgens Bovag, de Kampeer en Caravan Industrie (KCI) en de Nederlandse Kampeerauto Club (NKC) kiezen weggebruikers nu tienduizenden keren per jaar voor terugkeuren, juist om binnen de regels te blijven. Vooral eigenaren van zwaardere campers en van elektrische auto’s met caravan, waar het trekvermogen beperkt is, lopen risico als de regeling verdwijnt. Zonder terugkeuren rest volgens de branche vaak maar drie opties: een andere caravan zoeken, een andere auto kopen of uitwijken naar een voertuig uit het buitenland. Ook verhuurders en andere ondernemers in de kampeerbranche kunnen zo vastlopen in hun vlootplanning.
Politieke afweging
De Tweede Kamer bespreekt het voorstel naar verwachting deze week, waarbij Bovag, KCI en NKC nadrukkelijk oproepen het kabinetsplan van tafel te halen. Volgens hen draagt het afschaffen van terugkeuren niet bij aan het aanpakken van overbelading, terwijl gerichte controles en handhaving bij weegpunten dat wel zouden doen. Het debat raakt een breder spanningsveld: hoe ver moet de overheid gaan in standaardisering en regelzucht als maatwerk juist helpt om binnen de wet te blijven?
ZEIST (ANP) - Nederlandse fabrikanten hebben in juni veel nieuwe bestellingen binnengekregen en produceerden daarom ook meer, meldt de Nederlandse Vereniging voor Inkoopmanagement (Nevi). Volgens de organisatie komt dat deels doordat klanten voorraden aanlegden om prijsstijgingen voor te zijn, maar ook de snelle groei van AI helpt de Nederlandse industrie.
De maandelijkse inkoopmanagersindex van Nevi, die de bedrijvigheid weerspiegelt, kwam vorige maand uit op 55,5. Dat is iets lager dan de 55,9 in mei, maar nog wel het op een na hoogste cijfer van de afgelopen vier jaar. Ieder cijfer boven de 50 wijst op groei, daaronder op krimp van de Nederlandse industrie.
De relatief hoge score is volgens de Nevi grotendeels te danken aan een forse stijging van het aantal nieuwe orders. Daarbij speelt mee dat de Iranoorlog waarschijnlijk voor hogere prijzen gaat zorgen, en klanten dat voor willen zijn door nu te hamsteren. Maar sectoreconoom Albert Jan Swart van ABN AMRO wijst ook op toeleveranciers van de chipsector die profiteren van investeringen in AI.
An anonymous reader quotes a report from Inside Climate News: A new state law limits Florida communities' aims to offset greenhouse gas emissions that are warming the global climate and intensifying disasters such as hurricanes. Specifically, HB 1217 prohibits local governments from pursuing net-zero emissions goals. At least 10 cities and counties have implemented such policies, including Fort Lauderdale, Miami, Orlando and Leon County, where Tallahassee, the state capital, is located. But the new law will not necessarily upend these policies, said Bradley Marshall, senior attorney at Earthjustice, an advocacy group. "It's certainly meant to scare municipalities and local governments from trying to do things to further net-zero policies," he said. "Now, its exact impact and what it exactly prohibits is probably up for some debate. Things that are adjacent to it -- emissions reductions and even climate change reduction policies -- on their face will not run afoul at all of a ban on adopting a net zero policy."
The measure requires local governments to submit an affidavit annually to the state Department of Revenue verifying compliance. Gov. Ron DeSantis, a Republican, signed the measure on April 22, Earth Day, and the law will take effect July 1. It states that "net zero policies, carbon taxes and assessments, and emission trading programs are detrimental to this state's energy security and economic interests and inconsistent with the energy policy and the environmental policy of this state." [...] HB 1217 also prevents local governments from purchasing items such as vehicles or appliances based on the fuels they use or production of the items. Local governments may not participate in carbon-trading programs or use public funds to support other organizations with net-zero policies. Cities and counties also may not charge a tax or fee tied with carbon emissions. "This bill is definitely part of a larger coordinated push by the political enablers of the fossil fuel industry to obstruct any tools -- legal or legislative tools -- to hold the industry accountable for its contributions to climate change," said Laura Peterson, senior analyst at the Union for Concerned Scientists, an advocacy group. "Florida is really on the front lines. So I imagine the governor is taking this step because he sees what's coming down the pike. It's not getting better. So I can only assume that this is an effort to satisfy some of the pressures that he's getting from donors and from his party to protect the industry. And he's doing it at the expense of his constituents."
The measure requires local governments to submit an affidavit annually to the state Department of Revenue verifying compliance. Gov. Ron DeSantis, a Republican, signed the measure on April 22, Earth Day, and the law will take effect July 1. It states that "net zero policies, carbon taxes and assessments, and emission trading programs are detrimental to this state's energy security and economic interests and inconsistent with the energy policy and the environmental policy of this state." [...] HB 1217 also prevents local governments from purchasing items such as vehicles or appliances based on the fuels they use or production of the items. Local governments may not participate in carbon-trading programs or use public funds to support other organizations with net-zero policies. Cities and counties also may not charge a tax or fee tied with carbon emissions. "This bill is definitely part of a larger coordinated push by the political enablers of the fossil fuel industry to obstruct any tools -- legal or legislative tools -- to hold the industry accountable for its contributions to climate change," said Laura Peterson, senior analyst at the Union for Concerned Scientists, an advocacy group. "Florida is really on the front lines. So I imagine the governor is taking this step because he sees what's coming down the pike. It's not getting better. So I can only assume that this is an effort to satisfy some of the pressures that he's getting from donors and from his party to protect the industry. And he's doing it at the expense of his constituents."
Read more of this story at Slashdot.