Uchinanchuu has added a photo to the pool:

Uchinanchuu has added a photo to the pool:

Koeman. Wij van het moderne voetbal, van het totaalvoetbal, van het revolutionaire voetbal. Wij passen ons aan aan een landje als Marokko en gaan met 5-3-2 kansloos de boot in zonder ook maar een (nou ja, misschien een) fatsoenlijke kans bij elkaar gespeeld te hebben. De hele wedstrijd met de rug tegen de muur, niks gecreëerd, kansloos. De verlenging sloeg echt helemaal nergens op: 30 minuten lang met spelers met de tong op de schoenen achter de feiten aangehobbeld. Eindconclusie Koeman: één keer een trein, twee eindtoernooien, drie keer niks. Exit.

Verbruggen. Tsja. Man van de wedstrijd voor Nederland en dat zegt genoeg. Pakte veel ballen. Misschien wel de wedstrijd van z'n leven, tot hij die ene bal niet pakte: een pingel die via z'n hak alsnog het doel in rolde. Maar als de tegenstander twee pingels mist, moet je er zelf niet drie gaan missen, en daar kan Bartje ook niks aan doen. Dan houdt het gewoon op, worden de straten gesloopt, wordt de politie in het nauw gedreven, enz. Bartje, bedankt jongen. We hebben genoten. Kan weer lekker matrassen gaan verkopen.

Ven. Druistige hengst. Is heel snel, maar compenseert daarmee vooral dat hij telkens achter de feiten aan loopt, te laat start of spelers uit z'n rug laat vertrekken. Wel een lekkere knal (het ding was trouwens over gegaan) en een heerlijke tackle toen die Hakimi op het doel stormde. Verder geen wereldwonder.

Dijk. Nou VIRGIL, jij was El Capitano. Maar jij was wel El Capitano die die verdediger uit z'n rug liet weglopen bij de 1-1. Dan sta je 1-0 voor. Is het de 91ste minuut van een beladen knock-outwedstrijd. Zie je dat die Marokkanen alle verdedigers naar voren gooien. Ben jij de man die de boel moet organiseren. Komt er een voorzet. Sta je te gapen. Dat is dodelijk in de topsport, dodelijk op dit niveau, dodelijk voor dit toernooi. En dan in de penaltyserie geen pingel durven nemen omdat je 'm een andere keer hebt gemist: tsja. Matig.

Hecke. Beste verdediger van het Nederlands elftal dit WK. Had een heerlijke eerste helft: rennen, vliegen, beuken, noppen op z'n kop, elleboog in z'n bek, mot met iedereen. Maakt na het WK een mooie transfer en dat is 'm gegund. Is ook 'nog maar' 26 jaar dus gaat, i.t.t. Virgil, nog wat jaartjes mee. Zeeuw. Mosselen.

Aké. Ja die Aké, wat moet je er eigenlijk mee? Zakt niet volledig door het ijs, loopt er ook niet bij als een topper. Oogt zo sloom. Is toch een knakker van Manchester City. Grijze muis. 'Nog maar' 31 jaar oud, maar lijkt wel 36. Gaat-ie?

Dumfries. Vooraf waren we nog wel stellig. Hakimi de beste rechtsback ter wereld? Dan is Dumfries toch zeker de een-na-beste rechtsback ter wereld! Nou, Hakimi is inderdaad de beste rechtsback ter wereld. Maar Dumfries is niet de een-na-beste rechtsback ter wereld. Dumfries is niet eens de beste rechtsback van Nederland, dat is Timber. Maar Timber deed niet mee. Dumfries was heel lang de koning van Oranje met z'n rushes en z'n goals en z'n assists, maar was dit WK uitgeblust, opgebrand en toe aan vakantie.

Frenkie. Werd op televisie afgeslacht omdat het zijn slechtste wedstrijd ooit zou zijn, maar dat was natuurlijk niet zo. Was gewoon weer Frenkie op z'n Frenkiest: proberen balletje af te pakken en als dat niet lukt later een keer een balletje ophalen bij de verdediging. Dan met allemaal ingewikkelde voetbewegingen rondjes draaien, wenden, keren, moeilijk doen, om de bal vervolgens weer in te leveren bij de andere centrale verdediger. En dat op repeat.

Gravenberch. Net als Frenkie overspeeld op het middenveld. Kon geen vuist maken. Moet veel beter. Durf, lef. Schijtbroek.

Summerville. Onze beste aanvaller. Als enige van die drie voorin een beetje gevaarlijk. Pech, net niet genoeg body, net niet genoeg aansluiting. Allemaal net niet. En die pingel ging er niet in, maar die vergeven we 'm wel. Wie laat Summerville dan ook een pingel nemen? Had Hecke stront in z'n broek? Is Dumfries niet zo'n grote kerel die naar Real Madrid gaat? VIRGIL???

Brobbey. In de tang.

Gakpo. Niet gezien. Toen een goal. Daarna niet meer gezien. Gecondoleerd.

Wissels:

Koopmeiners. Ja prima hoor. Als we Koopmeiners zien denken we: dit is zo iemand met de voornaam 'Peer'. Maar dat is helemaal niet zo, want hij heet Teun. Viel lang niet tegen, maar dat is misschien ook zo omdat de verwachtingen laag zijn. Schoot wel z'n pingel erin. Maar ja.

Timber. Slechtste penalty in de historie van de penalty's. De ALLERSLECHTSTE ooit zelfs. Wat een ramp. Een drama. De bal rolde een halfuur later tegen de cornervlag aan. Dan gaat het dus qua snelheid en qua richting mis. En dan neem je zo'n achterlijke aanloop. Dus dan kun je bij de verlenging een peptalk houden, maar als je ZO'N penalty neemt, moet je de volgende keer misschien maar gewoon je mond houden. En Koeman roept dan wel dat we erop getraind hebben, maar ziet hij dan niet dat Timber een aanloop als een idioot neemt?

Weghorst. Vreemde vogel, emotioneel beest, mafketel, maar won zowaar kopduels. Nou ja niet zowaar, daarom staat-ie er natuurlijk, maar hij won tenminste duels. Daardoor werd het soms plots 'gevaarlijk', want hij kopte de bal dan naar Gakpo of Summerville. Daar stonden dan in een mum van tijd weer drie Marokkanen omheen, maar goed, Weghorst won het kopduel mooi wel. Volgend jaar lekker naar FC Twente jongen. Veel succes.

Hato, De Roon, Kluivert - Geen idee. Janken.

​De Israelische premier Bibi Netanyahu zit in een lastig pakket. Hij was goed op weg om in Libanon een nieuwe genocide te plegen maar in het akkoord tussen de VS en Iran staat dat hij het land niet meer mag aanvallen. Met verkiezingen op komst waarschuwt hij de Israelische bevolking: ‘Als het zo doorgaat lukt het dit jaar niet meer een genocide te plegen.’

Diep teleurgesteld kijkt Netanyahu voor zich uit. Een paar maanden geleden ging zijn langgekoesterde droom in vervulling: met steun van de Amerikanen Iran aanvallen. Het Iraanse regime zou snel vallen wat het land in chaos zou storten en daarmee zou de aartsvijand voorlopig geen bedreiging meer vormen. Nu lijkt het Iraanse regime er sterker uit te komen en heeft Israël geen enkel doel van de oorlog behaald. Sterker nog, door het akkoord met Iran, mag Israël hun andere vijand Hezbollah in Libanon niet meer aanvallen. Anders riskeren ze de VS als belangrijkste internationale partner te verliezen. In het Israelische parlement klinkt juist de roep om de oorlog in Libanon door te zetten. Netanyahu zit zo klem dat hij de verwachting om een nieuwe genocide te plegen wil temperen. Netanyahu: ‘Soms kantelt een situatie en wordt een volk uitmoorden gewoon lastig.’

Het Israëlische parlement roept Netanyahu op om creatief te zijn. In het verleden is het Netanyahu altijd gelukt om zich uit benarde situaties te moorden. ‘We kunnen nieuwe vijanden maken en die dan aanvallen. Een nieuwe aanval op de Houthi’s? Oman? Oekraïne?’

Netanyahu roept het Internationaal Strafhof op een nieuw onderzoek naar hem te openen. ‘De intentie was er wel en dat telt.’

​

&

Historic run to the last 32 and a match against England have left proud fans back home dancing late into the night

The Democratic Republic of the Congo (DRC) had not been at a World Cup finals tournament for 52 years – but they are making up for lost time in North America. After a draw against Portugal, a narrow defeat by Colombia and a 3-1 victory against Uzbekistan – inspired by Yoane Wissa’s two goals – they have already made history by booking a place in the knockout phase. Now they face England.

“We deserve to play England,” Wissa said when the match-up had been confirmed. “We have worked hard for this. You know, it’s not easy in our country. There is war in eastern Congo. Every time we wear this shirt, we think about them.”

Former goalkeeper and US Soccer general manager is hosting the Spain team at his training camp in Chattanooga

At the foot of Signal Mountain on a bend in the Tennessee river, over the little level crossing like a postcard of America, past the sheriff at the gate and through an avenue of pines, the perfect pitch awaits Lamine Yamal, Rodri and the rest. So does a man. He’s 6ft 3in, 78 years old, his name is Bill Nuttall, and he’s here every day.

“I’ve got nothing else to do,” he says, laughing. He’s done it all: he cleaned out Pelé and got cleaned out by Gordon Banks, coached Gerd Müller and built a US national team from scratch, the hosts making history in 1994. He also brought Spain here, an even better host now than he was back then.

It feels as if we are being abandoned to our fate by those in power, with further extreme heat expected next week

In the summer of 2019, I had a “fun” idea for a piece. Paris was due to experience its hottest day in history, and I proposed travelling around the city trying out its various cooling-off strategies to see if they would help. Reader, it was not fun and they did not help.

Last week, Paris experienced its worst period of catastrophic heat on record, worse than that day in 2019, and worse than in 2003, when a sustained heatwave killed nearly 15,000 people. I now live in a neighbourhood in Seine-Saint-Denis, the poorest département in mainland France and one of the most exposed to extreme heat, and, to add to the complications, am seven months pregnant. So how did my week go this time?

Figures spell out the highs and lows of a force of personality who could swing games in his team’s favour

He swept Nathan Smith for six on an acid-trip of an afternoon, his last on the field as a Test cricketer. He nearly shredded Will O’Rourke’s fingers with a straight drive and swung his way to 30 as an agent of chaos. But was it ever going to last much longer?

In his finest moments, Ben Stokes would grind before the burst, scoring two off his first 66 balls at Headingley in 2019 before tub-thumping to an unbeaten 135. Holding on for a half-century in the World Cup final that same summer before a last, desperate release of power, 34 coming off his next 17 balls at Lord’s. He could make batting look harder than anything else and then, only then, would he play the shot of a lifetime.

There are images that flicker in the mind before sleep: the loss, the resilience and then the strange mundanity of it all

What was it like? Is the question I am often asked when I return from working in Ukraine, where I have been travelling regularly since 2022. There’s an understanding implicit in the question that the answer will not – not quite – lie in the accumulation of reporting. For good reasons the reporter keeps her eyes steady and focused outward, collecting the essential information, conveying it as clearly and smoothly as possible. The reporter reins in and disciplines her subjectivity, while, ideally, recognising its existence and understanding its contours. The reporter knows that the facts of the matter are the thing.

At the same time, feelings and impressions cannot wholly be untangled from the facts. Feelings are inevitable, if you are functioning as a human in any sense at all. They are the tentacles of empathy that reach out in an attempt to understand people and situations. Feelings have an epistemic role – a part to play in acquiring knowledge. Nevertheless, they must be tidied into the background. Respect for your readers and your subjects demands it; the rituals and rules of journalism demand it.

Charlotte Higgins is the Guardian’s chief culture writer

Ukrainian Lessons by Charlotte Higgins (Cape, £22) will be published in August. To support the Guardian, order your copy at guardianbookshop.com. Delivery charges may apply

Ukrainian Lessons: Art in a time of war with Charlotte Higgins and guests
On Wednesday 30 September, join Charlotte Higgins and our panel of acclaimed Ukrainian writers to reflect on the profound connections between war, art and life. With Olia Hercules, Sasha Dovzhyk, Olesya Khromeychuk, and Shaun Walker. Book tickets here